ஒன்பது மாதங்கள் கருவறையில் சுமந்து, பெற்றெடுத்து, பாலுாட்டிப் பாராட்டி வளர்த்த தாயை, அவளது முதிர்ந்த காலத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றும் மகனின் செயல் நெஞ்சைப் பிளப்பதாகும். “இந்தத் தள்ளாத வயதில் பாட்டி எங்கே போவார், அவரை அன்போடு கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று பெற்ற மகளே மன்றாடியும், இரக்கமில்லாத அந்தத் தந்தை தன் பெற்ற தாயைச் சேர்த்துக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார்.
ஆனால், அந்தப் பேத்தி தன் பாட்டியின் நிலையைக் கண்டு கலங்காமல், அவரைத் தன் புகுந்த வீட்டிற்கே அழைத்துச் சென்றார். இன்று இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தாயும் மகளுமாய் அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். சொந்த மருமகளையே சரியாக நடத்த யோசிக்கும் இந்த நவீன காலத்தில், தன் மருமகளின் பாட்டியையும் அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டு புகலிடம் தந்த அந்த மாமியார் வீட்டாரின் நற்குணம் மிகவும் அரிதான ஒன்று.
பெற்ற மகனே கைவிட்ட நிலையில், பாட்டிக்காகத் துணிந்து குரல் கொடுத்துத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்த அந்தப் பேத்தியின் பாசமும், அதைத் தன் சொந்தக் குடும்பத்துப் பெரியவராக ஏற்றுக்கொண்ட அந்த மாமியார் வீட்டாரின் பெருந்தன்மையும் போற்றத்தக்கவை. மனிதநேயம் மறையும் இந்த உலகில், அன்பை உயிர்ப்பிக்கும் அந்தப் பேத்திக்கும் அவரது புகுந்த வீட்டிற்கும் நமது மனமார்ந்த ஆழமான மரியாதைகள்.