ஈரானின் நவீன வரலாற்றில் 1979-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இஸ்லாமிய புரட்சி ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. இந்தப் புரட்சிக்கு முன்பு வரை மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்துடன், ஓரளவு நவீனமயமாக்கப்பட்ட நாடாகத் திகழ்ந்த ஈரான், புரட்சிக்குப் பிறகு முழுமையான மதச்சார்பு நாடாக மாறியது. மன்னர் ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக்குப் பின், ஈரானின் சட்ட திட்டங்கள் அனைத்தும் கடுமையான மதக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் மாற்றி அமைக்கப்பட்டன.
இந்த மாற்றத்தின் விளைவாக, மது அருந்துதல் மற்றும் விற்பனை செய்வதற்கு ஈரானில் கடும் தடை விதிக்கப்பட்டது. மேலும், பெண்களின் உடை விஷயத்தில் உலகிலேயே மிகக் கடுமையான சட்டங்கள் அமல்படுத்தப்பட்டன. குறிப்பாக, பெண்கள் பொது இடங்களில் தலைமுடியை மறைக்கும் விதமாக ‘ஹிஜாப்’ அணிவது கட்டாயமாக்கப்பட்டது. இந்த விதிகளை மீறுபவர்களுக்குச் சிறைத்தண்டனை, அபராதம் முதல் பொது இடங்களில் கசையடி வழங்குவது வரை மிகக் கொடூரமான தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன.
தகவல் தொடர்பு மற்றும் தொழில்நுட்பத்திலும் ஈரான் அரசு கடுமையான கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது. அங்கு இணையதள வசதிகள் (Internet) பெரும் கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டே வழங்கப்படுகின்றன. சமூக வலைதளங்கள் முடக்கப்படுவதும், அரசாங்கத்திற்கு எதிரான கருத்துகளைப் பரப்புபவர்கள் மீது தேசத்துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு மரண தண்டனை வரை வழங்கப்படுவதும் அங்கு வாடிக்கையாகிவிட்டது. தனிமனித சுதந்திரம் என்பது மதக் காவலர்களின் கண்காணிப்பிலேயே இருந்து வருகிறது.
சமீபகாலமாக, இத்தகைய கடுமையான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக ஈரானிய மக்கள், குறிப்பாகப் பெண்கள், துணிச்சலுடன் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். மாஷா அமினி போன்றவர்களின் மரணம் உலக அளவில் கவனத்தை ஈர்த்தாலும், ஈரான் அரசு தனது கடுமையான சட்டங்களில் இருந்து பின்வாங்க மறுத்து வருகிறது. 1979-க்குப் பிந்தைய ஈரான், பழமைவாதத்திற்கும் நவீன சுதந்திரத் தாகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு பெரும் போராட்டக் களமாகவே இன்றும் காட்சியளிக்கிறது.