பக்தர்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குச் செல்லும்போது நுழைவாயிலிலேயே காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டுச் செல்லும் வழக்கம் நீண்டகாலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. இது வெளிப்புறத் தூய்மையைப் பேணுவதற்காக மட்டும் செய்யப்படுவதல்ல; இதன் பின்னணியில் ஆழமான ஆன்மீகத் தத்துவமும் அடங்கியுள்ளது. இறைவனை அணுகுவதற்கு முன்பாக மனிதன் தன் மனதிலுள்ள அகந்தை, சுயநலம், உலகியல் கவலைகள் போன்றவற்றைத் துறந்து பணிவுடன் மாற வேண்டும் என்பதையே இந்நடவடிக்கை உணர்த்துகிறது. மேலும், இறந்துபோன விலங்குகளின் தோலினால் செய்யப்படும் காலணிகளைத் தவிர்ப்பது, எந்தவொரு உயிரினத்திற்கும் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடாது என்ற அகிம்சைக் கோட்பாட்டையும் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.
அறிவியல் மற்றும் ஆரோக்கிய ரீதியாகவும் இதற்குப் பல்வேறு முக்கியக் காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. வெறுங்கால்களுடன் பூமியில் நடக்கும்போது, உடலின் ஆற்றல் சமநிலைப்பட்டு ‘மூலாதாரச் சக்கரம்’ தூண்டப்படுவதால் மனதிற்கு அமைதியும் ஆன்மீக உறுதியும் கிடைக்கின்றன. அதுமட்டுமன்றி, கோயில்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ள சலவைக்கல் மற்றும் கிரானைட் தரைகள் பாதங்களில் படும்போது உடலின் வெப்பம் தணிந்து புத்துணர்ச்சி கிடைக்கிறது. மஞ்சள், சந்தனம் போன்ற இயற்கை மூலிகைகளால் தூய்மை செய்யப்படும் சூழலும் சேர்த்து, மனிதனின் உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்திற்குப் பெருமளவு நன்மை பயக்கின்றன.