ஒரு பாசமுள்ள சகோதரியின் அழுகை அங்கிருந்த மனிதர்களின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பியது. சகோதரனின் முகத்தைக் கடைசியாகப் பார்த்து, அவனுக்கு ஒரு கோடித்துணியாவது போர்த்த வேண்டும் என்ற அந்த மூதாட்டியின் எளிய ஆசை, கைப்பையோடு சேர்ந்து களவாடப்பட்ட போது அவளது உலகம் நொறுங்கிப்போனது. பணத்தை இழந்துவிட்டோம் என்பதை விட, தன் உடன்பிறப்பிற்குச் செய்ய வேண்டிய இறுதி மரியாதையைச் செய்ய முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற தவிப்பே அவரை அழுது புலம்ப வைத்தது.
அந்தப் பேருந்தில் பயணித்த மற்ற மனிதர்களுக்கும் குடும்பமும் உடன்பிறப்புகளும் உண்டுதானே! மூதாட்டியின் கண்ணீரும், அந்த 300 ரூபாயின் பின்னணியில் இருந்த பேரன்பும் அங்கிருந்தவர்களின் இதயங்களைக் கணப்பொழுதில் கரைத்துவிட்டன. ஒரு நபர் முன்வந்து 100 ரூபாயைக் கொடுத்ததும், அது வெறும் பணமாக இல்லாமல், மனிதநேயத்தின் முதல் துளியாக மாறியது. அதைத் தொடர்ந்து, மற்ற பயணிகளும் தங்களால் முடிந்த தொகையைக் கொடுத்து அந்த மூதாட்டிக்கு உதவ முன்வந்தனர்.
தனிநபராகத் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அந்தப் பாட்டிக்கு, அந்தப் பேருந்தே ஒரு குடும்பமாக மாறிப்போனது. திருடனின் துரோகத்தால் இழந்த பணத்தை விட, சக மனிதர்களின் இரக்கமும் அன்பும் மூதாட்டியின் கைகளில் அதிகமாகவே சேர்ந்தன. மனிதநேயம் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறது என்பதை உணர்த்திய அந்தப் பயணம், துயரத்தோடு தொடங்கிய போதிலும், நெகிழ்ச்சியுடனும் ஆறுதலுடனும் முடிந்தது.