நள்ளிரவு 3:00 மணிக்கு வீட்டை விட்டு வெளியேறிய ஒரு பெண்ணும் அவளது காதலனும், எந்த இலக்கும் தெரியாமல் ஒரு ரயிலில் ஏறி பயணத்தைத் தொடங்கினர். ஆனால், பயணம் தொடங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே, ரயிலின் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தபடி அந்தப் பெண் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி கவலைப்படத் தொடங்கினாள். “என் அப்பாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, அவர் உயிருக்கு ஏதாவது ஆபத்து நேர்ந்தால் என்ன செய்வது? என் உடன்பிறப்புகளின் எதிர்காலம் என்னாகும்? இந்த சமூகம் நம்மைப் பற்றி என்ன பேசும்?” என்று குற்ற உணர்ச்சியிலும் கவலையிலும் அவளது குரல் தழுதழுத்தது.
தன் காதலியின் இந்த உணர்வுப்பூர்வமான கவலையைக் கேட்ட அந்த இளைஞன், அதை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் மிகவும் சாதாரணமான முறையில் பதிலளித்தான். “ஹே சில், அதெல்லாம் ஒன்னும் ஆகாது! யாரும் யாருக்காகவும் சாகுறதில்லை, அவங்கவங்க வேலையைப் பார்த்துட்டு போயிட்டே இருப்பாங்க. கொஞ்ச நாள் அழுவாங்க, அப்புறம் உன்னை மறந்துடுவாங்க, நீ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாதே” என்று அலட்சியமாகத் தூக்கி எறிந்தான். காதலனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட கணத்திலேயே அந்தப் பெண்ணின் கரங்கள் நடுங்கத் தொடங்கின.
தன்னைச் பெற்ற பெற்றோரையும் குடும்பத்தையும் விட்டுவிட்டு வந்த இளைஞன், மனித உறவுகளையும் பாசத்தையும் எவ்வளவு மலிவாக நினைக்கிறான் என்பதை அந்த நொடியில் அவள் உணர்ந்தாள். தன் வாழ்க்கையின் தவறான முடிவை எண்ணி உறைந்துபோன அவள், அடுத்த இரயில் நிலையத்திற்காக அமைதியாகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினாள். ரயில் அடுத்த நிலையத்தை வந்தடைந்த மறுநிமிடம், அந்தப் பெண் ரயிலில் இருந்து கீழே இறங்கி தன் புதிய பாதையை நோக்கிச் சென்றாள்.