கோபாலின் தாத்தா லட்சுமி பிரசாத் யாதவ், மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் போபாலில் வசித்து வந்தவர். அங்குள்ள வனத்துறையில் அரசு ஊழியராகப் பணியாற்றி வந்த அவர், ஒருமுறை பணியின் போது ஏற்பட்ட விபத்தில் தனது இரண்டு கண்களையும், முகத்தின் இயல்பான தோற்றத்தையும் இழந்தார். கடந்த 40 ஆண்டுகளாக அவர் இந்த கடினமான சூழலிலேயே வாழ்ந்து வருகிறார்.
விபத்திற்குப் பிறகு அரசு வழங்கிய பணத்தை வைத்து தனது மகள்களின் திருமணங்களை அவர் வெற்றிகரமாக முடித்தார். ஆனால், காலப்போக்கில் அவரது மனைவியும் இறந்துவிட, அன்று முதல் இன்று வரை அவர் தனது தனிமையை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு நாட்களை நகர்த்தி வருகிறார்.
“கையில் பணம் இருக்கும் வரை உறவினர்களும் சமுதாயமும் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கும்; ஆனால், விதி நம்மைச் சோதிக்கும் போது நம் சொந்தக்காரர்களே அந்நியர்களாக மாறிவிடுவார்கள்” என்ற நயவஞ்சகமான உலக யதார்த்தத்தை இவரது வாழ்க்கை வெளிப்படுத்துகிறது.