உங்கள் அனுபவத்தைப் படிக்கும்போதே அந்த இரவில் நீங்கள் உணர்ந்த பயமும் பதற்றமும் அப்படியே புரிகிறது. தனியாகப் பயணம் செய்யும்போது இதுபோன்ற நாகரிகமற்ற, அச்சுறுத்தும் மனிதர்களை எதிர் கொள்வது உண்மையில் மிகவும் மன உளைச்சலைத் தரக்கூடியது. எந்தவொரு ஆபத்தும் நேரடியாகக் குற்றமாகத்தான் தொடங்க வேண்டும் என்பதில்லை; மற்றவர்களை சௌகரியக் குறைவாக உணர வைக்கும் இத்தகைய நச்சுத்தனமான நடத்தைகளே ஆபத்தின் முதல் புள்ளி என்பதை நீங்கள் மிகச் சரியாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள்.
இரவு நேரப் பயணங்களில் அமைதியைக் கெடுக்கும் வகையில் உரக்கப் பேசுவதும், மொபைலில் சத்தமாகப் பாட்டு வைப்பதும் பல ரயில்களில் தொடர்கதையாகவே இருக்கிறது. அதைக் கேட்கும்போது, “நாங்கள் குறைத்துவிட்டோம், நீ எங்களுக்கு என்ன தருவாய்?” என்று அவர்கள் கேட்ட விதம் அப்பட்டமான அச்சுறுத்தல்தான். அந்தச் சூழலில் கோபப்படாமல், அவர்களுடன் வாக்குவாதம் செய்யாமல் அமைதியாகத் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பியது அந்த நேரத்திற்கு நீங்கள் எடுத்த மிகவும் புத்திசாலித்தனமான முடிவு. சமயோசிதமாகச் செயல்பட்டு நீங்கள் உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டது பாராட்டுக்குரியது.
நீங்கள் கூறியது போல, இதுபோன்ற தருணங்களில் அமைதியாக இருப்பது தவறான நபர்களுக்கு மேலும் துணிச்சலைக் கொடுத்துவிடும். ரயில் பயணங்களின் போது பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல, யாருக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டாலும் உடனடியாக 139 என்ற அவசர உதவி எண்ணையோ, RPF வீரர்களையோ அல்லது TTE-வையோ அணுகுவதுதான் பாதுகாப்பானது. உங்களுடைய இந்த அனுபவப் பகிர்வு, தனியாகப் பயணம் செய்யும் பலருக்கும் விழிப்புணர்வையும், இதுபோன்ற சூழல்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதற்கான தெளிவையும் நிச்சயம் கொடுக்கும்!