இன்றைய ‘டிஜிட்டல்’ யுகத்தில் வளரும் 2K கிட்ஸ் எனப்படும் இளைஞர்களிடம், உடனடித் தேவைகள் அனைத்தும் விரல் நுனியில் கிடைப்பதால் ‘காத்திருக்கும் பொறுமை’ என்பது வெகுவாகக் குறைந்து வருகிறது. தேடலில் தகவலோ, பசிக்கு உணவோ என அனைத்தும் நொடிப் பொழுதில் கிடைப்பது, அவர்களின் இயல்பிலேயே ஒருவித அவசரத்தன்மையை உருவாக்கிவிடுகிறது. சமூக வலைதளங்களில் மற்றவர்களின் வெற்றியையும் பகட்டையும் மட்டுமே பார்த்து வளரும் இவர்களுக்கு, நிஜ வாழ்க்கையின் போராட்டங்களும், எதிர் கருத்துகளும், தோல்விகளும் மிகப்பெரிய பாரமாகத் தெரிகின்றன. வாழ்க்கைப் பாடங்களை எதிர்கொள்ளும் பக்குவம் இல்லாததால், ஒரு சிறிய பின்னடைவு கூட அவர்களைத் தவறான பாதையை நோக்கித் தள்ளுகிறது.
பெற்றோர்களின் அதீதப் பாதுகாப்பும் பிள்ளைகளின் மன உறுதியைச் சிதைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தங்கள் பிள்ளைகள் எவ்விதச் சிரமத்தையும் அனுபவிக்கக் கூடாது என்று நினைத்து, சின்னச் சின்னத் தடைகளைக்கூடப் பெற்றோர்களே நீக்கிவிடுகிறார்கள். இதனால், ஒரு தோல்வியையோ அல்லது ஒரு ‘வேண்டாம்’ என்ற சொல்லையோ எதிர்கொள்ளும் போது, அந்த இளமனங்கள் நிலைதடுமாறிப் போகின்றன. குறிப்பாகக் காதல், படிப்பு அல்லது வேலை சார்ந்த ஏமாற்றங்களைச் சந்திக்கும்போது, அதை ஒரு அனுபவமாகப் பார்க்கத் தெரியாமல், வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது என்ற குறுகிய எண்ணத்திற்கு அவர்கள் ஆளாகிறார்கள்.
இந்த மனநிலை மாற்றத்தின் ஒரு கோரமான சாட்சியாகக் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் பேச்சிப்பாறையில் நடந்த சம்பவம் அமைந்துள்ளது. தேன் உற்பத்தி தொழில் செய்து வந்த 23 வயது இளைஞர் அபி, தனது காதலி பேசாத காரணத்தால் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்தி அப்பகுதியையே உலுக்கியுள்ளது. ஈஸ்டர் விடுமுறைக்காகச் சொந்த ஊருக்கு வந்தவர், மௌனமாகவே இருந்து வந்து இறுதியில் நள்ளிரவில் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டுள்ளார். ஒரு பெண்ணின் மௌனம், ஒரு இளைஞனின் வாழ்வை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது என்பது இன்றைய தலைமுறையின் மன உறுதி எவ்வளவு பலவீனமாக இருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
வெற்றி மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல; தோல்விகளும், அவமானங்களும் கூட வாழ்க்கையைச் செதுக்கும் கருவிகள்தான் என்பதை இன்றைய இளைஞர்கள் உணர வேண்டும். எதையும் உடனே சாதிக்கத் துடிக்கும் வேகம் அவசியமானதுதான், ஆனால் சறுக்கல்கள் வரும்போது நிதானித்து நிற்கும் நிதானம் அதைவிட முக்கியமானது. வாழ்க்கையின் சவால்களைக் கண்டு ஓடாமல், அதை எதிர்கொள்ளும் மனதிடத்தைப் பெற வேண்டும். பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளுக்குச் சொத்துச் சேர்ப்பதை விட, தோல்வியைக் கையாளும் பக்குவத்தைக் கற்றுத் தருவதே அவர்களுக்குச் செய்யும் ஆகச்சிறந்த உதவியாகும்.