கிராம மக்களின் கொடூரமான தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து போன பையன், இரத்த வெள்ளத்தில் மயங்கி விழுந்தான். அவனது அசைவற்ற உடலைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்த அந்தப் பெண், அலறித் துடித்து ஓடிவந்து அவனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். சுற்றிலும் நின்றிருந்த கிராம மக்கள் தங்களின் கொடூரச் செயலை உணராமல், அகங்காரத்தோடும் ஆத்திரத்தோடும் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். காதலுக்கு எதிராகத் தங்களின் அதிகாரத்தைக் காட்டிவிட்டதாக நினைத்த ஊர்ப் பெரியவர்கள், இனி யாரும் இந்த கிராமத்தில் காதலிக்கக் கூடாது என்று அச்சத்தை விதைக்கும் எச்சரிக்கையை விடுத்தனர்.
மயக்கம் அடைந்த தன் காதலனைத் தூக்கிக் கொண்டு, கண்ணீரோடு அந்தப் பெண் கிராமத்தின் எல்லை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். வழியெங்கும் பரவியிருந்த மக்களின் வஞ்சகப் பார்வைகளையும் முணுமுணுப்புகளையும் கடந்து, நம்பிக்கையோடு அடிமேல் அடி வைத்துச் சென்றாள். மனித நேயமற்ற அந்த மனிதர்களின் மத்தியிலிருந்து விலகிச் செல்வதே தங்களின் அன்பைக் காப்பாற்றுவதற்கான ஒரே வழி என்பதை அவள் உறுதியாக உணர்ந்தாள். பையனின் உடலில் உயிர்மூச்சு பலவீனமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அவளது கரங்களின் பிடி அவனுக்குப் பாதுகாப்பான புகலிடமாக மாறியது.
கிராமத்தின் எல்லையைக் கடந்ததும், அங்குள்ள ஒரு சிறிய மரத்தடியில் அவனை அமரவைத்து அவனது காயங்களுக்குச் சிகிச்சை செய்தாள். சில மணிநேர போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அவன் மெல்லக் கண்விழித்து அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டான். தங்களை வாழ விடாத கிராமத்தை விட்டு விலகி, தங்களின் உண்மையான காதலையும் மனிதநேயத்தையும் மதிக்கும் ஒரு புதிய உலகத்தைத் தேடி அவர்கள் ஒன்றாகப் பயணிக்கத் தொடங்கினர். அன்பின் வலிமை, மனிதர்களின் பொறாமையையும் வன்முறையையும் விட எப்போதும் மேலானது என்பதை அவர்களின் புதிய தொடக்கம் நிரூபித்தது.