எங்கள் வீட்டிற்கு சற்று தொலைவில் அமைந்துள்ள சொந்த நிலத்தில் நான்கு கொய்யா மரங்கள் உள்ளன. அதில் காய்க்கும் கொய்யாப்பழங்கள் எப்போதும் மிகவும் சுவையாகவும் இனிப்பாகவும் இருக்கும். நான் டெல்லி மருத்துவமனையில் பணியாற்றி வரும் நிலையில், நேற்று எங்கள் கிராமத்திற்கு வந்திருந்தேன். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மரத்தில் இருந்து ஃபிரெஷ்ஷாக கொய்யாப்பழங்களை பறித்துச் சாப்பிடலாம் என்ற ஆசையோடு நிலத்திற்குச் சென்றேன்.
அங்கு சென்று பார்த்தபோது எனக்கு ஒரு ஆச்சரியமான அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. இரண்டு சிறுவர்கள் ஏற்கனவே அங்கு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவன் சுறுசுறுப்பாக மரத்தில் ஏறி பழங்களை பறித்துக் கொண்டிருக்க, மற்றொருவன் கையில் கம்புடன் கீழே நின்று கொண்டு யாராவது வருகிறார்களா என்று காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தான். நான் தனியாக இருந்ததால் சற்று தயக்கத்துடனே, “தம்பி, இது எங்களோட மரம்ப்பா… ஏன் இப்படி பண்றீங்க?” என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அந்தச் சிறுவன் மிகச் சாதாரணமாக, “அண்ணே, உங்க வீட்டு மரத்து கொய்யாப்பழம் ரொம்ப நல்லா இருக்குண்ணே, அதான் பறிக்கிறோம்” என்று பதிலளித்தான். அவர்களின் வெள்ளந்தியான பதிலைக் கேட்டதும் எனக்குக் கோபம் வரவில்லை. “பரவாயில்லை தம்பி, தாராளமா பறிச்சு சாப்பிடுங்க… சாப்பிடுற பொருளை யாரு தடுத்தாலும் சாப்பிடத்தானே வேணும்” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினேன். அதுமட்டுமின்றி, மரத்தில் இருந்த பழங்களை எனக்காகவும் அவர்களை வைத்தே பறிக்கச் சொல்லி சந்தோஷமாக வாங்கி வந்தேன்.