“எருமை மாட்டை விட கேவலமா..?” வாலிபர் தற்கொலை… 8 பக்க கடிதத்தில் அம்பலமான கொடூரம்..!!

குருக்ராமில் பீகாரைச் சேர்ந்த ராம் போகர் யாதவ் என்ற 31 வயது இளைஞர் தற்கொலை செய்து கொண்ட சம்பவம், பிராந்தியவாதம் மற்றும் வறுமையின் கோர முகத்தை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. தன் குடும்பத்தைக் காப்பதற்காக கிராமத்தில் இருந்து வந்து உழைத்த அந்த வாலிபர், தற்கொலைக்கு முன் எழுதிய 8 பக்கக் கடிதத்தில் தன் மேலதிகாரி தேவேந்திர குமார் மீது கடுமையான பாலியல் மற்றும் மனரீதியான துன்புறுத்தல் குற்றச்சாட்டுகளை வைத்துள்ளார். தன்னை மது குடிக்க வைத்து தவறான உறவுக்கு வற்புறுத்தியதாகவும், பின்னர் அதைக் காட்டி மிரட்டி பணம் பறித்ததாகவும் அவர் அக்கடிதத்தில் உருக்கமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்தத் துயரத்தின் உச்சகட்டமாக, ராம் போகர் அவரது அடையாளத்தைக் குறிவைத்து மிகக் கேவலமாக இழிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளார். “ஹரியானாவில் ஒரு எருமை மாடு 1.30 லட்சத்திற்கு விற்கிறது, ஆனால் ஒரு பீகாரி 80 ஆயிரத்திற்குத்தான் விற்கிறான்” என்று கூறி அவரது வறுமையும் மாநில அடையாளமும் அசிங்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், இதற்கு உடன்படாத பட்சத்தில் வேறு பெண்களையோ அல்லது அவரது சொந்த மனைவியையோ அழைத்து வருமாறு வற்புறுத்தி, அவரது தற்கொலைக்குக் காரணமானவர்கள் மிகக் கொடூரமான மன உளைச்சலைத் தந்துள்ளனர்.

பாதிக்கப்பட்ட அந்த இளைஞர் நிறுவனத்தின் மேலாளர், நிர்வாகம் மற்றும் மனிதவளத்துறை (HR) எனப் பலரிடமும் உதவி கோரியும், அவர்கள் அனைவரும் குற்றவாளிக்கு ஆதரவாக சமரசம் செய்து கொள்ளும்படியே வற்புறுத்தியுள்ளனர். இந்த அநீதிக்கு எதிராகப் புகார் அளிக்கச் சென்ற குடும்பத்தினருக்கு காவல்துறையும் உடனடியாக உதவவில்லை; ஒரு வழக்குப் பதிவு செய்யவே 30 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அலையவிட்டுள்ளது. இறுதியில் எவ்வித நீதியும் கிடைக்காத விரக்தியில், கண்ணீருடன் அந்த இளைஞரின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு அவரது குடும்பத்தினர் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியுள்ளனர்.

இச்சம்பவம் சமூகத்தில் சாதியம், பிராந்தியவாதம் மற்றும் வறுமையின் மீதான ஒடுக்குமுறைகள் இன்னும் முழுமையாக அழியவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. பிற மத மற்றும் அரசியல் விவகாரங்களில் குரல் எழுப்பும் பலர், வறுமையின் காரணமாக ஒரு ஏழைத் தொழிலாளி ஒடுக்கப்பட்டு உயிரிழந்த இந்த விவகாரத்தில் மௌனம் காப்பது வேதனையானது. பணமும் அதிகாரமும் உள்ளவர்களால் ஏழைகளின் வாழ்வு எவ்வாறு நசுக்கப்படுகிறது என்பதையும், நம் நாட்டின் சட்ட ஒழுங்கு மற்றும் நிறுவனங்களின் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் சாதாரண மனிதனுக்கு எந்தளவுக்குத் தூரமாய் இருக்கின்றன என்பதையும் இக்கொடுமை வெளிப்படுத்துகிறது.