கடும் குடும்ப வன்முறையும் உளவியல் அழுத்தமும் ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதையையும் முடிவெடுக்கும் திறனையும் எவ்வாறு சிதைக்கின்றன என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு வேதனையான சான்றாகும். தன் மீதோ அல்லது தன் குழந்தையின் மீதோ மேலும் கொடூரமான தாக்குதல் நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்ற தீவிர பய உணர்வே, எந்தத் தவறும் செய்யாத நிலையிலும் ஒருவரைத் தானாகவே மன்னிப்புக் கேட்கும் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது. உயிர் பிழைப்பதற்காக ஆழ்மனம் எடுக்கும் ஒரு தற்காப்பு உத்தியாக இது மாறும்போது, நியாயம் அநீதிக்கு அடிபணிந்துபோகும் நிலையை இத்தகைய கொடூரங்கள் உருவாக்குகின்றன.
இதேவேளையில், அண்டை வீட்டாரின் உடனடி சமயோசிதத் தலையீடும் விரைவான உதவியும் மட்டுமே இரு உயிர்களைப் பெரும் அசம்பாவிதத்திலிருந்து காத்துள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர் தன் நிலையை உணர்ந்து மீள்வதற்கு நீண்டகால மனநல ஆதரவும், சமூகப் பாதுகாப்பும் இன்றியமையாதவை. வன்முறைக்கு அஞ்சி பலவீனமாக நிற்பவர்கள் மீது குற்றம் சுமத்துவதை விடுத்து, அவர்களை அந்த அச்சத்தின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுப்பதும் குற்றவாளிகள் மீது பாரபட்சமற்ற கடுமையான சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பதும் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பாகும்.