வேலூர் அடுக்கம்பாறை அரசு மருத்துவமனையில் பிறந்த ஒன்பது நாட்களே ஆன பெண் குழந்தையை, வறுமையின் காரணமாகப் பெற்ற தாயும் தந்தையும் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்துள்ள சம்பவம் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆம்பூர் ரெட்டிதோப்பு பகுதியைச் சேர்ந்த ரஹ்மத்துல்லா-அவாமா தம்பதியினருக்கு ஏற்கனவே மூன்று குழந்தைகள் உள்ள நிலையில், நான்காவதாகப் பிறந்த இந்தக் குழந்தையை வளர்க்க வழியின்றி பெங்களூரைச் சேர்ந்த சம்ரீன் தாஜ் என்பவரிடம் விற்றுள்ளனர். சுகாதாரச் செவிலியர்களின் விழிப்புணர்வினாலும், மாவட்ட குழந்தைகள் நல அலுவலரின் துரித நடவடிக்கையினாலும் இந்தச் சட்டவிரோதச் செயல் வெளிச்சத்திற்கு வந்து, சம்பந்தப்பட்டவர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.
இதேபோன்று சென்னை வில்லிவாக்கத்திலும் சில நாட்களுக்கு முன்பு பச்சிளம் குழந்தை ஒன்று விற்பனை செய்யப்பட்ட சம்பவம் அரங்கேறியது. அடுத்தடுத்து நிகழும் இத்தகைய சம்பவங்கள், நமது சமூகத்தில் நிலவும் வறுமையின் தீவிரத்தையும், பெற்றோர்களை இத்தகைய கொடூரமான முடிவை எடுக்கத் தூண்டும் பொருளாதார நெருக்கடியையும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகின்றன. ஒரு குழந்தை பிறப்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய நிகழ்வாக இருக்க வேண்டிய சூழலில், அது குடும்பத்தின் சுமையாகப் பார்க்கப்பட்டு விற்கப்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவது சமுதாயத்தின் அடிநாதத்தையே உலுக்கியுள்ளது.
இந்தியாவின் முன்னணி பொருளாதார மாநிலங்களில் ஒன்றாகவும், பிற மாநிலத்தவருக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிக்கும் தொழில்வளமிக்க இடமாகவும் திகழும் தமிழ்நாட்டில், இத்தகைய வறுமைச் சம்பவங்கள் தொடர்வது தீவிரமான சிந்தனைக்குரியது. பல தசாப்த கால வளர்ச்சி மற்றும் நலத்திட்டப் பேச்சுகளுக்கு நடுவே, ஒரு குழந்தையைக் காப்பாற்ற முடியாத அளவுக்கு விளிம்புநிலை மக்கள் நிதி நெருக்கடியில் தவிப்பது, தனிநபர் வருமானம் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளின் உண்மையான விநியோகம் குறித்துப் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது புள்ளிவிவரங்களில் மட்டுமல்லாது, கடைக்கோடி மனிதனின் வாழ்வாதாரத்திலும் எதிரொலிக்க வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
குழந்தைகள் விற்பனைக்கு வெறும் வறுமை மட்டுமே காரணமல்ல; முறையான விழிப்புணர்வின்மை, குடும்பக் கட்டுப்பாடு குறித்த போதிய அறிவின்மை மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு வலைகளின் குறைபாடுகளும் இதற்கு முதன்மையான காரணங்களாகும். இத்தகைய சம்பவங்களைத் தடுக்க அரசு இயந்திரமும் குழந்தைகள் நல அமைப்புகளும் விளிம்புநிலை குடும்பங்களைக் கண்டறிந்து, அவர்களுக்குத் தேவையான உடனடி வாழ்வாதார உதவிகளையும், சமூகப் பாதுகாப்பையும் வழங்க வேண்டும். பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய சூழலில் இருக்கும் பெற்றோர்களுக்கு முறையான ஆலோசனைகளும், அரசு நலத்திட்டங்கள் நேரடியாகச் சென்றடைவதை உறுதி செய்வதும் மட்டுமே வருங்காலத்தில் இதுபோன்ற அவலங்களைத் தடுக்க ஒரே வழியாகும்.