ஜோதி மௌரியா மற்றும் பீகாரின் ஆரோஹி குமாரி போன்ற நிகழ்வுகள், சமூகத்தில் குடும்ப உறவுகள் மற்றும் பரஸ்பர நம்பிக்கை குறித்த விவாதங்களை எழுப்பியுள்ளன. கணவன்மார் தங்கள் மனைவியின் உயர்கல்விக்காகவும் வேலை வாய்ப்பிற்காகவும் தங்களது உழைப்பையும் பணத்தையும் அர்ப்பணித்த போதிலும், மனைவிக்கு வேலை கிடைத்த பிறகு அவர்கள் கைவிடப்பட்ட சூழ்நிலைகள் பொதுமக்களிடையே பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்த சம்பவங்கள், அர்ப்பணிப்பும் தியாகமும் மட்டுமே ஒரு திருமண வாழ்க்கையின் நீடித்த பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதம் அளிக்காது என்பதை உணர்த்துகின்றன.
எனினும், இத்தகைய தனிப்பட்ட கசப்பான சம்பவங்களை வைத்து ஒட்டுமொத்த பெண்களின் சுயசார்பையும் கல்வியையும் தவறாக மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. பெண்களின் கல்வி என்பது அவர்களின் அடிப்படை உரிமையும், ஒரு குடும்பத்தின் முன்னேற்றத்திற்கான சாாவியுமாகும். எண்ணற்ற குடும்பங்களில் பெண்கள் வேலைக்குச் சென்று, தங்கள் கணவர்களுக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் பக்கபலமாக நின்று வாழ்வை மேம்படுத்திய நேர்மறையான கதைகளே அதிகம் உள்ளன. ஒரு சிலரின் துரோகத்திற்காக, பெண்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பை முடக்குவது சமூக வளர்ச்சிக்கு உகந்ததல்ல.
அதேவேளையில், கணவனும் மனைவியும் தங்களுக்குள் சமநிலையான தகுதியையும் சுயசார்பையும் வளர்த்துக் கொள்வது தற்போதைய காலகட்டத்தில் அவசியமாகிறது. ஒருவர் மட்டுமே உழைத்து மற்றொருவரை உயர்த்தும்போது உருவாகும் தகுதி ஏற்றத்தாழ்வு, சில சமயங்களில் உறவுகளில் விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, மனைவியை படிக்க வைப்பதோடு நின்றுவிடாமல், கணவன்மாரும் தங்களை சுயசார்புள்ளவர்களாகவும் தகுதியுள்ளவர்களாகவும் ஆக்கிக் கொள்வது அவசியம். பரஸ்பர மரியாதையும் தகுதியும் கொண்ட சமமான இணையர்களாக வாழ்வதே ஆரோக்கியமான வாழ்க்கைக்கான சிறந்த வழியாகும்.