வறுமையில் வாடுபவர்கள் செல்வந்தர்களை விட அதிக மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதாக சமூக வலைதளங்களில் பகிரப்படும் காணொளிகள் பெரும்பாலும் ஒரு மாயையை உருவாக்குகின்றன. “ஏழைகளிடம் நிம்மதி இருக்கிறது” என்று மேலோட்டமாகக் கூறுவது, அவர்கள் சந்திக்கும் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கானப் போராட்டத்தை மறைக்கும் செயலாகும். ஒருவேளை உணவிற்காகவும், தன் பிள்ளைகளின் கல்வி மற்றும் மருத்துவத்திற்காகவும் தினந்தோறும் போராடும் ஒரு மனிதனின் புன்னகையை ‘மகிழ்ச்சி’ என்று வகைப்படுத்துவது அறிவுடைமையாகாது.
இத்தகைய “வறுமைச் சித்திரங்கள்” பார்ப்பவர்களுக்கு ஒருவித தற்காலிக மனநிறைவைத் தரலாமே தவிர, அது அந்த ஏழை மக்களின் வலியைத் தீர்க்கப் போவதில்லை. வறுமையைக் கொண்டாடுவது என்பது சமூகத்தின் பொறுப்பற்றத் தன்மையையே காட்டுகிறது. ஒரு மனிதன் அடிப்படை வசதிகள் இன்றி வாழ்வதை ‘எளிமையான வாழ்வு’ என்று வர்ணிப்பது, அந்த நிலையை மாற்ற முனையாமல் இருப்பதற்கான ஒரு சாக்குப்போக்காகும்.
“This video is viral.” 🔥🔥
People are sharing it claiming that poor people are happier than the rich. Really?
Good to see them smiling, but why glorify poverty? Go and ask how they feed their kids. This poverty-porn mindset is not justifiable. pic.twitter.com/Lu1NvY4aZB
— Suraj Kumar Bauddh (@SurajKrBauddh) March 20, 2026
“>
மேலும் வசதியான நிலையில் இருப்பவர்கள், ஏழைகளின் வறுமையை ஒரு ரசனைக்குரிய விஷயமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களின் யதார்த்த நிலையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பசியும், பாதுகாப்பற்ற எதிர்காலமும் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியைத் தராது; மாறாக, அவை ஒரு மனிதனின் வாழ்நாள் வலிகள். எனவே, வறுமையை அழகியல் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகுவதை விடுத்து, சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதே உண்மையான மனிதாபிமானமாகும்.