பசியால் வாடும் ஒரு சிறு குழந்தை, உயிர் பிழைப்பதற்காக ஒரு துண்டு ரொட்டியை நாடும்போது அதன் மீது வன்முறையைப் பிரயோகிப்பது நாகரிக சமூகத்தின் மிகப்பெரிய வீழ்ச்சியாகும். சட்டத்தைக் காக்க வேண்டிய அதிகார அமைப்பே எளிய குழந்தையின் மீது இரக்கமற்ற தாக்குதலை நடத்துவது மனிதநேயத்தின் அடிப்படையையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. வறுமையும் பட்டினியும் குற்றங்கள் அல்ல; அவை சமூகக் கட்டமைப்பின் தோல்விகள். ஒரு குழந்தையின் அழுகுரலுக்கு உணவும் அரவணைப்பும் வழங்குவதே மனிதாபிமானத்தின் அடையாளமே தவிர, அதிகாரத்தின் கரங்களால் தண்டனை வழங்குவது எந்த வகையிலும் நியாயமாகாது.
நாட்டின் உண்மையான பலம் என்பது அதன் அமைப்புகள் எவ்வளவு கடுமையானவை என்பதில் இல்லை; மாறாக, விளிம்புநிலை மக்களின் உரிமைகளையும் பாதுகாப்பையும் அவை எவ்வாறு உறுதி செய்கின்றன என்பதில்தான் உள்ளது. பசியில் தவிக்கும் பிஞ்சுக் கைகளுக்கு விலங்கிடுவதை விடுத்து, அக்குழந்தைகளுக்குக் கல்வி, உணவு மற்றும் பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவதே தற்போதைய அவசியத் தேவையாகும். அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவோர் மீது பாரபட்சமற்ற சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பதன் மூலமே நீதியையும், அரசு நிர்வாகத்தின் மீதான நம்பகத்தன்மையையும் நிலைநிறுத்த முடியும்.