விஷ்ணு திவாரி என்பவருக்கு எதிரான பொய் கற்பழிப்பு வழக்கில் நீதிமன்றம் அவரைப் பிணையில் வர முடியாமல் சிறையில் அடைத்தது. தனது வாலிபப் பருவம் முழுவதையும் சிறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள் கழித்த அவர், வழக்கை நடத்த வீடையும் நிலத்தையும் விற்றார்; மகனைப் பிரிந்த துயரத்தில் அவரது பெற்றோர் இருவரும் இறந்துபோயினர். அனைத்தும் பறிபோன பின்னரே, நீதிமன்றம் அவரை நிரபராதி என அறிவித்து விடுதலை செய்தது. நாட்டின் சாமான்ய மக்களுக்கு நீதி எந்த அளவுக்குத் தாமதமாகவும் துயரம் நிறைந்ததாகவும் கிடைக்கிறது என்பதற்கு இவரது வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான சான்றாகும்.
மறுபுறம், பாலியல் வன்கொடுமை வழக்கில் 20 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையும், பத்திரிகையாளர் கொலை வழக்கில் ஆயுள் தண்டனையும் விதிக்கப்பட்ட குர்மீத் ராம் ரஹீம், 2017 முதல் இதுவரை 16 முறை விடுப்பில் வெளிவந்து 400 நாட்களுக்கும் மேலாக சிறைக்கு வெளியே கழித்துள்ளார். தேர்தல் காலங்களுக்கு முன்பாக இவர் வெளியில் வந்து முகாம்களையும் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகளையும் நடத்துவதுடன், சமூக வலைதளங்களில் ரீல்ஸ் செய்து பக்தர்களைச் சந்திக்கிறார். சாதாரணக் கைதிகளை விட இவருக்குச் சிறையிலும், வெளியிலும் விஐபி சலுகைகள் தாராளமாகக் கிடைக்கின்றன.
ஒரே நாட்டின் சட்ட அமைப்பில், ஒரு சாமானிய மனிதன் பொய் வழக்கிற்காகத் தன் வாழ்வாதாரத்தையும் குடும்பத்தையும் இழந்து சிறையில் வாடும் அதே வேளையில், பெரும் குற்றங்கள் நிரூபிக்கப்பட்ட செல்வாக்குமிக்க நபர்கள் சட்டத்தின் இடுக்குகளைப் பயன்படுத்தித் தொடர்ச்சியாக வெளியில் உலாவுவது இந்திய நீதி அமைப்பில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வையும் முரண்பாட்டையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.