உணர்ச்சியோ, பாசமோ இல்லாத ஒரு பெண் என்று நாம் அவசரப்பட்டு அவளைக் குத்திக் காட்டிவிட முடியுமா? தன் கண் முன்னாலேயே ஒரு குழந்தை தண்ணீரில் தத்தளித்து, உயிருக்காகப் போராடி அலறுவதைக் கண்டும், அவளால் அந்தப் பிஞ்சுக்கரங்களைப் பற்றிக் காப்பாற்ற முடியாமல் ஒரு சிலையாக உறைந்து நிற்கிறாள். பார்ப்பதற்கு அவள் கல்நெஞ்சம் படைத்தவள் போலத் தோன்றினாலும், உண்மை அதுவல்ல. அவளுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற துடிப்பு நெஞ்சில் இருந்தாலும், அவளது உடல் அவளது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை; அவளது இயலாமை அவளைக் கட்டிப்போட்டிருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, அதை வேடிக்கை பார்ப்பது போன்ற கொடுமை வேறு எதுவும் இல்லை.
இந்தக் கொடூரமான காட்சி நம் மனதில் பல கேள்விகளையும், ஆற்றாமையையும் எழுப்புகிறது. மரணத்தின் விளிம்பில் ஒரு குழந்தை துடிக்கும் போது, அங்கே மௌனமாக இருப்பதற்கோ அல்லது தயங்கி நிற்பதற்கோ எந்த நியாயமும் இருக்க முடியாது. ஆனால், அந்தப் பெண்ணின் மௌனமும் தயக்கமும் அவளது விருப்பமல்ல, அது அவளது நிர்பந்தம். ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றத் துடித்தும், அதற்குரிய சூழலோ, பலமோ இல்லாமல் ஒரு தாய் உள்ளம் தவிப்பது, அந்த மரணப் போராட்டத்தை விடவும் மிகக் கொடிய சித்திரவதையாகும்.
