நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் வாழ்க்கைக்குள் நுழைய முயலும் ஒருவரிடம் நாம் எதிர்பார்க்கும் முதல் விஷயம், நமது தற்போதைய உணர்வுகளுக்கான மரியாதையும் முதிர்ச்சியும்தான். இரண்டரை ஆண்டுகள் என்பது சிறிய காலமல்ல; அந்த நேரத்தில் உங்கள் வாழ்க்கை, சூழ்நிலைகள், மற்றும் மனநிலை என எல்லாமே மாறியிருக்கக்கூடும். இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகு அழைக்கத் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டதாகக் கூறியவர், உங்கள் எல்லையை உணர்ந்து நடந்திருக்க வேண்டும். அதை விட்டுவிட்டு, பழைய நினைவுகளின் உரிமையில் உங்கள் நேரத்தையும் உழைப்பையும் கேள்வி கேட்டது நிச்சயம் சகித்துக்கொள்ள முடியாத ஒன்றே.
உங்கள் கோபமும், “உனக்கு என்ன வேலை?” என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் எழுந்த ஆத்திரமும் முற்றிலும் நியாயமானதுதான். ஒருவர் தன் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பிஸியாக இருக்கிறார், அவர் எதற்கு முன்னுரிமை தருகிறார் என்பதை மற்றவர்கள் எளிதாக மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. கடந்த காலத்தில் உங்களுக்கிடையே இருந்த தொடர்பு எதுவாக இருந்தாலும், அதைத் தள்ளிவைத்துவிட்டு உங்கள் தற்போதைய அமைதிக்கும் நேரத்திற்கும் மதிப்பளித்து நீங்கள் அமைத்த எல்லையை அவர் கேலி செய்வது போலப் பேசியதுதான் உங்கள் கோபத்தின் முதன்மை வெளிப்பாடு.
இனிமேல் இப்படி செய்யாதே என்று நீங்கள் தெளிவாக எல்லை வகுத்த பிறகும், அவர் உங்கள் வாழ்க்கையை உதாசீனப்படுத்துவது போலக் கேள்வி கேட்டது அவரது சுயநலத்தையே காட்டுகிறது. இந்த மாதிரியான சூழ்நிலைகளில் கோபம் வருவது இயல்பு என்றாலும், அதற்கு உங்கள் மன அமைதியை இழக்க வேண்டியதில்லை. “இனி அழைத்தால் எடுக்க மாட்டேன்” என்ற உங்கள் வார்த்தைகளில் உறுதியாக நின்று, அந்த நபருடனான கதவை முழுமையாக மூடிவிட்டு, உங்கள் கவனத்தை தற்போதைய வாழ்க்கையின் மீது செலுத்துவதே உங்களுக்கு முழுமையான அமைதியைத் தரும்.