காவல்துறைக்கு பயந்து தலைமறைவாக வாழ்ந்து வந்த அந்தத் திருடன், தன் மனைவி பிரசவத்திற்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் செய்தி கேட்டதும், எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் பதறியடித்துக்கொண்டு ஓடோடி வந்தான். அவன் நிச்சயம் தன் மனைவியைப் பார்க்க வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த காவல்துறையினரைக் கண்டதும், அவன் சிறிதும் தயங்காமல் கண்ணீருடன் தாமாகவே முன்வந்து சரணடைந்தான். தன் கைகளிலேயே விலங்கை மாட்டிக்கொண்ட அவனது நெஞ்சில், “பிறக்கப்போகும் என் மகனுக்கு நான் என்ன முகத்தைக் காட்டுவேன்? ஒரு திருடனின் மகனாகத்தானே அவன் வளரப் போகிறான்” என்ற குற்ற உணர்ச்சியும் வேதனையும் கனலாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால், பிரசவ அறைக்குள்ளிருந்து காவலர் ஒரு சிறு குழந்தையை வெளியே தூக்கிவந்து அவனது கைகளில் கொடுத்தபோது, அது மகன் அல்ல; ஓர் அழகிய பெண் குழந்தை என்பதை அறிந்தான். அந்தப் பிஞ்சுத் தேவலோகத்தின் தூய்மையைத் தன் கரங்களில் ஏந்திய வினாடி, அவனது இதயம் உடைந்துபோய் விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினான். “இன்றோடு என் தவறான வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறேன்; இனி என் மகளுக்கு நேர்மையான தகப்பனாக மட்டுமே வாழ்வேன்” என்று அழுதுகொண்டே சத்தியம் செய்தான். ஒரு மகளின் வருகை, பல வருடங்களாகக் கடினமாகியிருந்த ஒரு திருடனின் மனதை நொடியில் உருக்கி, அவனுக்குள் ஒரு புதிய மனிதனைப் பிறக்கச் செய்த இந்த உன்னதமான தந்தையின் அன்பும் மனமாற்றமும் உண்மையிலேயே போற்றத்தக்கது.