ஏற்கனவே விதியால் உடைந்து போயிருந்த ஒரு மாற்றுத்திறனாளி முதியவரிடம், ஒரு சிறுமி வந்து பேசுகிறாள். “பாபா, உங்களுக்கு ஏதாவது வேண்டும் என்றால் என்ன கேட்பீர்கள்?” என்று அவள் கேட்டபோது, அந்த முதியவர் மிக எளிமையாக, “எனக்கு எதுவும் வேண்டாம் மகளே, பசியாக இருக்கிறது… கொஞ்சம் உணவு கிடைத்தால் போதும்” என்றார்.
அப்போது அந்தச் சிறுமி ஒரு பையை நீட்டி, “உங்களுக்காக துணிகள் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்” என்று சொன்னாள். அந்த வார்த்தையைக் கேட்டவுடன், காயப்பட்டிருந்த அந்த முதியவரின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. தன் வலியுற்ற மனதிற்கு யாரோ மருந்து தடவியது போன்ற ஒரு நிம்மதியை அவர் உணர்ந்தார். ஆனால், அடுத்த நொடியே அந்தச் சிறுமி, “நான் சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல, அந்த முதியவரின் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
கண்களில் கண்ணீர் வழிய, நடுங்கும் குரலில் கைகளைக் கூப்பி, “மகளே, என்னிடம் ஏன் இப்படி ஒரு விளையாட்டை விளையாடினாய்?” என்று அவர் கேட்டபோது, அங்கிருந்த மனிதநேயமே ஒரு நிமிடம் உறைந்து போனது. அந்த முதியவரின் கண்ணீரும், அவரது ஏக்கமும் அந்தச் சிறுமியின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பியது. தன் தவறை உணர்ந்த அவள், அடுத்த கணமே அந்த முதியவரைத் தாங்கிப் பிடித்து, அவரை அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டாள். தான் விளையாட்டாகச் சொன்னதை நிஜமாக்கும் வகையில், அவரிடம் உண்மையாகவே துணிகளைக் கொடுத்தாள். அதுமட்டுமின்றி, அவரது பசியார உணவளித்து, பண உதவியும் செய்து அவரது துயரத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டாள்.