அன்று வீதியின் வழியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பாலத்தின் அடியிலிருந்த அந்த அக்காட்சியைக் கண்டு அதிர்ந்துபோய் என் வாகனத்தை ஓரமாக நிறுத்தினேன். அங்கே ஓர் இளம் தாயாரும், அவரது பிஞ்சுக் குழந்தையும் அமர்ந்திருந்தனர். தாயின் கண்களில் அளவிட முடியாத வேதனையும், வாழ்க்கையின் வடுவும் நிறைந்திருக்க, அக்குழந்தையின் முகத்திலோ உலகிலேயே மிக பாதுகாப்பான இடத்தில் இருப்பது போன்ற ஒரு விவரிக்க முடியாத அமைதி நிலவியது. அந்தத் தாயின் மௌனத்தையும் பரிதாப நிலையையும் கண்டு கலங்கிய நான், மெல்ல அவர்களிடம் பேச்சைக்கொடுத்து, “வீட்டிற்குச் செல்லவில்லையா, குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்வதில்லையா?” என்று பரிவோடு வினவினேன்.
ஆரம்பத்தில் அமைதி காத்த அவர், என் பேச்சில் இருந்த உண்மையான அக்கறையைப் புரிந்து கொண்டு மெதுவாகத் தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார். “காலமும் சூழ்நிலையும் ஒரு மனிதனை எங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தும் என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது ஐயா” என்று கனத்த குரலில் கூறியவர், தன் கடந்த காலத்தின் கதையை விவரிக்க ஆரம்பித்தார். சுமார் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு வசதியான, மகிழ்ச்சி நிறைந்த நல்ல குடும்பத்தில் தனக்குத் திருமணம் நடந்ததாகக் கூறித் தன் நினைவலைகளில் மூழ்கினார்.
அவர் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொண்ட அந்தத் தன்னுடைய வாழ்க்கை உண்மைகளும், அவரும் அவரது குழந்தையும் வீதிக்கு வரக் காரணமான அந்த அதிர்ச்சிகரமான சம்பவங்களும் என் காலடியிலிருந்த நிலத்தையே நழுவச் செய்வதைப் போல என்னை உலுக்கிப்போட்டன. வசதியான சூழலில் வாழ்ந்த ஒரு பெண், இன்று பாலத்தின் அடியில் தஞ்சமடையும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதன் பின்னணியில் இருந்த அந்தத் துயரக் கதை, மனித வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையையும் அதன் கொடூரமான பக்கத்தையும் எனக்கு உணர்த்தியது.