மங்க்பெட்டு மக்களிடையே நிலவிய இந்தத் தனித்துவமான தலை நீட்டிக்கும் பாரம்பரியம், ‘லிபோம்போ’ என்று அழைக்கப்பட்டது. குழந்தைகள் பிறந்த சில நாட்களிலேயே, எலும்புகள் இன்னும் மென்மையாக இருக்கும் பருவத்திலேயே, அவர்களின் தலை இறுக்கமான துணிப் பட்டைகள் மற்றும் நார்களால் கட்டப்படும். குழந்தை வளர வளர இந்தத் தலையணிகள் சீரான இடைவெளியில் மாற்றப்பட்டு, மண்டை ஓட்டின் இயற்கை வளர்ச்சி நீளமான கூம்பு வடிவத்தை அடையும் வரை இச்செயல்முறை தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்பட்டது.
இத்தகைய தலை வடிவம் மங்க்பெட்டு சமூகத்தில் வெறும் அலங்காரமாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், அழகு, கூர்மையான அறிவு மற்றும் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த உயர் சமூக அந்தஸ்தின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது. குறிப்பாக, ஆளும் வர்க்கத்தினரும் உயர் குடியினரும் தங்கள் குழந்தைகளைச் சாதாரண மக்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டவே இக்கலையைப் பெரிதும் பின்பற்றினர். மேலும், இந்நீளமான தலை வடிவத்தை விவரிக்கும் வகையில் அவர்கள் அமைத்த தலைமுடி அலங்காரங்கள், அவர்களின் கம்பீரமான தோற்றத்தை மேலும் உயர்த்திக் காட்டின.
இருப்பினும், 1950-களில் ஐரோப்பியர்களின் வருகை, நவீனக் கல்வியின் பரவல் மற்றும் மேற்கத்திய கலாச்சாரத் தாக்கங்கள் காரணமாக இ பாரம்பரியம் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியது. இன்று இப் பழக்கம் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டுவிட்ட போதிலும், வரலாற்று புகைப்படங்கள், ஓவியங்கள் மற்றும் உலகெங்கிலும் உள்ள அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ள மங்க்பெட்டு மக்களின் மரச்சிற்பங்கள் வழியாக இப் பாரம்பரியம் மனித வரலாற்றின் மிகச் சிறந்த கலாச்சார அடையாளங்களுள் ஒன்றாக இன்றும் நினைவு கூரப்படுகிறது.