சரியாக நள்ளிரவு 12:07 மணி. நிஷா தனது புதிய பிளாட்டில் முதல் முறையாக தனியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். வெளியே மெல்லிய சாரல் மழை பெய்து கொண்டிருக்க, அறை முழுவதும் நிசப்தம் நிலவியது. திடீரென்று அவளுடைய கைபேசியில், “முன் கதவு திறக்கப்பட்டது” (Front Door Opened) என்ற அறிவிப்பு (Notification) வந்தது. பதற்றமடைந்த நிஷா எழுந்து பார்த்தபோது, கதவு உள்பக்கமாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தது. ஏதோ செயலி கோளாறு என்று அவள் தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்டபோது, அடுத்த அதிர்ச்சியாக “யாரோ ஒருவர் ஹாலில் நிற்கிறார்” என்ற அறிவிப்பு வந்தது.
பயத்தில் உறைந்த நிஷா, தனது மொபைலில் பாதுகாப்பு கேமரா காட்சிகளைத் திறந்து பார்த்தாள். திரையில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது; வெள்ளை நிறப் புடவை அணிந்த ஒரு பெண், முகம் முழுக்க முடியால் மறைக்கப்பட்ட நிலையில் நின்றிருந்தாள். நிஷா கதவின் இடுக்கின் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது அங்கே யாரும் இல்லை. ஆனால் அடுத்த நொடியே அவளது போனில் “அவள் இப்போது உள்ளே வந்துவிட்டாள்” (She is inside now) என்ற செய்தி மின்னியது. நிஷாவின் கைகள் நடுங்கத் தொடங்கின.
மீண்டும் கேமரா திரையைப் பார்த்தபோது, அந்த உருவம் நிஷாவிற்கு மிக அருகிலேயே பின்னால் நின்று கொண்டிருப்பதை கண்டு அலறினாள். நிஷா வேகமாகப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள், ஆனால் அறை காலியாக இருந்தது. கேமராவில் மட்டுமே தெரிந்த அந்த உருவம் மெல்ல புன்னகைத்தது. சட்டென்று அறையின் விளக்குகள் அனைத்தும் அணைந்தன. இருளில் போன் திரையில் கடைசி செய்தி தோன்றியது: “நான் ஏற்கெனவே இந்த வீட்டில் தான் வசிக்கிறேன்”. அதன் பிறகு கேமராவில் நிஷா தெரியவில்லை… அந்த வெள்ளை உடை அணிந்த பெண் மட்டுமே தெரிந்தாள்.