முழுக்க முழுக்க 7 நாட்கள் மாயமாகிவிட்டு, ஒரு நாள் நள்ளிரவில் ராஜு தன் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, வாசலில் கிடந்த அந்த ஒரு ஜோடி ஆண்களின் செருப்புகள் அவனது அடிவயிற்றில் பயத்தை ஏற்படுத்தின. ஏதோ விபரீதம் நடக்கப்போகிறது என்ற பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் அவன் வீட்டு அழைப்பு மணியை அடித்தான். கதவைத் திறந்த அவனது மனைவி கௌரி, வழக்கத்திற்கு மாறாக முகத்தில் புன்னகையோடு, “வந்துட்டீங்களா சாப், ரொம்ப சீக்கிரமாவே வீட்டு ஞாபகம் வந்துடுச்சு போல?” என்று கேட்டாள். பொதுவாக இரண்டு நாட்கள் தாமதமானாலே வீட்டை இரண்டாக்கிவிடும் கௌரி, இன்று இவ்வளவு அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்து, இன்று ஏதோ ஒரு பெரிய புயல் வீசப்போகிறது என்பதை ராஜு தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டான்.
ஆனால் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, கௌரி மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த கோபத்தைக் காட்டாமல், அவளாகவே சென்று அவனுக்குத் தேநீர் தயாரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, “இன்னைக்கு உங்களுக்குப் பிடிச்ச லிட்டி-சோகா (வடநாட்டு ஸ்பெஷல் உணவு) செஞ்சிருக்கேன்” என்றாள். கௌரியின் இந்த அதீத அன்பும் கனிவும் ராஜுவுக்குள் ஒருவித அசௌகரியத்தையும் சந்தேகத்தையும் ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் இரவு உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, கௌரி அவனைக் பார்த்து அடிக்கடி மர்மமாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஒருகட்டத்தில் அவனது தட்டைப் பார்த்து, “சீக்கிரம் சாப்பிட்டு முடிங்க, இன்னைக்கு இரவு ரொம்ப நீளமானது” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள். இதைக்கேட்ட ராஜுவின் முகத்தில் லேசான புன்னகை அரும்பியது.
சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, மனதிற்குள் எழுந்த ஏதோ ஒரு குழப்பத்தில் ராஜு வீட்டின் பின் பக்க முற்றத்தில் உலாத்தச் சென்றான். ஆனால், அப்போதுதான் கதவின் ஓரமாகக் கிடந்த அந்த ஆண்களின் செருப்பை அவன் உற்று நோக்கினான்; அது அவனுடைய செருப்பு இல்லை என்பது அவனுக்குத் திட்டவட்டமாகத் தெரிந்தது! அவனது இதயம் பயத்தில் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. தன் மனைவி தனக்குத் தெரியாமல் யாரையோ வீட்டிற்குள் மறைத்து வைத்திருக்கிறாளோ என்ற சந்தேகமும் பயமும் அவனைக் கவ்விக்கொண்டது. அடுத்த நொடி அந்த செருப்பின் ரகசியத்தைத் தேடி அவன் வீட்டிற்குள் ஓடியபோது, அங்கு நடந்த அடுத்தகட்ட திருப்பங்களை அவனால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை!