கல்லூரியிலிருந்து மனவுடைச்சலோடு வீடு திரும்பிய ஆரியன், தன் பாரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள குடும்பத்தினரின் அன்பைத் தேடினான். சமையலறையில் இருந்த அம்மாவிடம், “இரண்டு நிமிடம் பேசுங்கள்” என்று கெஞ்சியபோது, அவர் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காமல் நேரம் இல்லை என்று கூறி அனுப்பிவிட்டார். நம்பிக்கையோடு அப்பாவிடம் சென்றபோது, அவரோ மின்னஞ்சல் அனுப்பும் அவசியமான வேலையில் இருப்பதாகக் கூறி அவனைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
கடைசி நம்பிக்கையாகத் தன் தம்பியின் அறைக்குச் சென்றான். ஆனால் அவனோ, கணினி விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்ததால் எரிச்சலடைந்து தன்னைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் எனக் கூறி விரட்டினான். ஒரே கூரையின் கீழ் முழு குடும்பமும் இருந்தும், ஆரியன் முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டான். குடும்பத்தின் மீது அவன் வைத்திருந்த அனைத்து நம்பிக்கைகளும் நொடிப்பொழுதில் உடைந்து சிதறின.
கண்களில் வழிந்த கண்ணீரோடும், கனத்த இதயத்தோடும் ஆரியன் வீட்டின் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான். உலகத்தின் மீதுள்ள தன் நம்பிக்கையை இழந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டு கைப்பிடிச் சுவரிலிருந்து தன் அடியை முன்னோக்கி வைத்தான். ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ‘பிறகு பேசலாம்’ என்று ஒத்திவைக்கப்படும் இரண்டு நிமிடங்கள், ஒருவரின் வாழ்க்கையையே முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிடும் என்பதை இந்தத் துயரச் சம்பவம் உணர்த்துகிறது.