ஒரு ரயிலில் நான் கண்ட இந்த நிகழ்வு, என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டது. சிவபெருமானின் பக்தர்கள் சூழ்ந்திருந்த இடத்தில், ஒரு முஸ்லிம் பெண் எந்தவித பயமுமின்றி மிகவும் நிம்மதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். வேறுபட்ட மத நம்பிக்கை கொண்ட மனிதர்களுக்கு இடையே நிலவிய அந்த அமைதியும் பரஸ்பர பாதுகாப்பும், உண்மையான சனாதன தர்மத்தின் தத்துவத்தையும் நமது பண்பாட்டின் உன்னதத்தையும் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்தது.
பெண்களை மதிப்பதும், சுற்றியிருப்பவர்களைப் பாதுகாப்பதும், மதம் கடந்து ஒவ்வொரு மனிதரையும் கண்ணியத்துடன் நடத்துவதும் தான் நமது கலாச்சாரத்தின் உண்மையான அடையாளம். ஒரு பெண் எந்தச் சூழலிலும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களைக் கண்டு அஞ்சாமல் சுதந்திரமாகப் பயணிக்கவும் உறங்கவும் முடியும் என்பதே சாதிப்பற்ற ஒரு முதிர்ந்த சமூகத்தின் அடையாளம் ஆகும். நம்பிக்கை என்பது பயத்தை விதைப்பதாக என்றுமே இருக்கக்கூடாது; மாறாக, அது பாதுகாப்பையும் அமைதியையும் தரும் அரணாகத் திகழ வேண்டும்.
வரலாற்றில் காயங்களும் கசப்புகளும் நிறைந்த பல பக்கங்கள் இருக்கலாம்; ஆனால், அதற்காக இன்றைய மனித உறவுகளை வெறுப்புடன் அணுகக் கூடாது. பிறரை அச்சுறுத்துவதில் கலாச்சாரத்தின் பெருமை இல்லை; மாற்றாங் கொள்கை கொண்டவரையும் பாதுகாப்பாக உணர வைப்பதிலேயே அதன் உண்மையான பலம் அடங்கியுள்ளது. அன்று அந்த ரயிலில், அவர் ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணாகவும் அவர்கள் போலேநாத் பக்தர்களாகவும் இருந்தபோதிலும், இறுதியில் மனிதநேயத்துடன் பயணத்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட சக பயணிகளாகவே திகழ்ந்தனர்.