தமிழக அரசு கடந்த 3 மாதங்களில் மட்டும் ரூ.20,881 கோடி கடன் பெற்றிருப்பதாகவும், அதே காலகட்டத்தில் வட்டியாக மட்டும் ரூ.14,618 கோடி செலுத்தியிருப்பதாகவும் வெளியாகியுள்ள தகவல்கள் பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளன. “நாம் வாங்கும் கடனில் முக்கால்வாசித் தொகை பழைய கடன்களுக்கான வட்டியைக் கட்டவே செலவாகிறதா?” என்ற கேள்வி பல்வேறு தரப்பினராலும் முன்வைக்கப்படுகிறது. எந்தவொரு அரசும் வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தக் கடன் வாங்குவது இயல்புதான் என்றாலும், வாங்கும் கடனை விட வட்டிச் சுமை அரசுப் பொக்கிஷத்தை ஆக்கிரமிப்பதுதான் நிதி வல்லுநர்களை கவலையடையச் செய்துள்ளது.
ஏற்கெனவே முந்தைய ஆட்சிக்காலத்தில் அரசு அதிக அளவில் கடன் வாங்கி மாநில மக்களைக் கடன் சுமையில் தள்ளியதாகத் தவெக உள்ளிட்ட எதிர்த்தரப்பினர் தொடர்ந்து விமர்சித்து வந்தனர். ஆனால், தவெக தலைமையில் புதிய அரசு பொறுப்பேற்ற பின்னரும் மாநிலத்தின் கடன் சுமை தொடர்வது அரசியல் ரீதியாகவும் உற்றுநோக்கப்படுகிறது. அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த நாடுகளே கடன் வாங்கித்தான் இயங்குகின்றன என்றாலும், தமிழக சூழலில் வாங்கும் புதிய தொகையில் பெரும்பகுதி மூலதனப் பணிகளுக்கோ அல்லது பொருளாதாரத்தை உயர்த்தும் திட்டங்களுக்கோ செல்லாமல், வட்டி செலுத்துவதற்கே சரியாவதால் ஒரு நச்சுச் சுழல் உருவாகும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.
மாநில அரசுக்குச் சொந்த வரி வருவாயாக மாநிலச் சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (SGST), முத்திரைத்தாள் மற்றும் பதிவுக்கட்டணம், விற்பனை வரி போன்றவை மூலம் வருமானம் கிடைத்தாலும், அது தற்போதைய செலவினங்களுக்கும் வட்டிச் சுமைகளுக்கும் போதுமானதாக இல்லை. நடப்பு நிதியாண்டில் மட்டும் மொத்தம் ரூ.1.22 லட்சம் கோடி கடன் வாங்க அரசு திட்டமிட்டுள்ள நிலையில், தமிழகத்தின் மொத்தக் கடன் தற்போது ரூ.10 லட்சம் கோடியை நெருங்கியுள்ளது. இதன் விளைவாக, இந்த ஆண்டு வட்டிக்கு மட்டுமே சுமார் ரூ.76,452 கோடி ஒதுக்க வேண்டிய நிலைக்கு மாநில அரசு தள்ளப்பட்டுள்ளது.
வாங்கும் புதிய கடனில் பெரும்பகுதி பழைய வட்டி செலுத்துவதற்கே சரியாகும் இந்த நிலை நீடித்தால், தமிழகத்தின் நிதி நிலைமை மேலும் மோசமடையும் என்று பொருளாதார ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இந்த நிதி நெருக்கடியிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால், மாநில அரசு தன் சொந்த வருவாய் ஆதாரங்களை மேலும் பெருக்கிக் கொள்வதோடு, கடன் வாங்கும் விகிதத்தைக் படிப்படியாகக் குறைத்து, திட்டமிட்ட நிதி நிர்வாகத்தைக் கையாள வேண்டியது தற்போதைய அவசியத் தேவையாக உருவெடுத்துள்ளது.