“அம்மா, நான் ரொம்ப கஷ்டத்துல இருக்கேன், இந்த ஆளுங்க ரொம்ப மோசமானவங்க. எல்லாத்தையுமே சந்தேகப்படுறாங்க. என் வயித்துல வளர்றது யாருடைய குழந்தைன்னு சமர்த் கேக்குறான். என்ன வந்து இங்கிருந்து கூட்டிட்டு போயிடுங்கம்மா. இவங்க என்னை உயிரோட வாழ விட மாட்டாங்க. தனது மரணத்திற்கு வெறும் ஐந்து நாட்களுக்கு முன்புதான், ட்விஷா இந்த உருக்கமான குறுஞ்செய்தியைத் தனது தாய்க்கு அனுப்பியிருந்தார். தன் மகள் எவ்வளவு பெரிய நரகத்தை அனுபவித்து வருகிறாள் என்பது அவளது பெற்றோருக்குத் தெரிந்திருந்தும், தங்கள் மகள் எப்படியாவது எல்லாவற்றையும் சமாளித்துக்கொள்வாள், தவறான முடிவு எதையும் எடுக்க மாட்டாள் என்றே அவளது குடும்பத்தினர் நம்பினர். ஆனால், அவளால் தாங்க முடிந்த வரைதான் பொறுமையாக இருந்தாள் என்பதும், அதற்கு மேல் வலி தாங்க முடியாமல் போனபோதுதான் அவள் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டாள் என்பதும் அந்தப் பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது.
பல நேரங்களில், சூழ்நிலையின் தீவிரத்தை நம்மால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை. ட்விஷாவின் விஷயத்தில், அவளது பெற்றோர் அந்தச் செய்தியைக் கண்ட உடனேயே மகளிடம் நேரில் சென்றிருந்தாலோ, அல்லது அவளைத் தகுந்த நேரத்தில் தங்களோடு கூட்டி வந்திருந்தாலோ, இன்று அந்தப் பெண் நம்மிடையே உயிரோடு இருந்திருப்பார். உணர்ச்சிப்பூர்வமான இதுபோன்ற இக்கட்டான தருணங்களில் நாம் காட்டும் ஒரு சிறிய அலட்சியம், மீட்டெடுக்க முடியாத பெரும் இழப்பை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.