“யாருக்கும் தெரியாத தூரத்து நகரத்துக்கு ஓடிப்போயிடலாம் வா… ரயில் நிலையத்தில் கதறி அழுத நிச்சயதார்த்தப் பெண்… காதலன் கொடுத்த ஷாக்கிங் பதில்…!”

பட்னா ரயில் நிலையத்தின் அமைதியான ஒரு மூலையில், அந்த இரு இதயங்களின் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு மெளனமாக எதிரொலித்தது. குடும்பத்தின் முடிவால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம் ஒருபுறம், வெளிப்படுத்த முடியாத ஆழமான காதல் மறுபுறம் எனத் தவித்த இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்ததும் கண்ணீரில் மூழ்கினர். “நாம் யாருக்கும் தெரியாத தூரத்து நகரத்திற்கு ஓடிப்போய்விடலாம்” என்று காதலி பதற்றத்துடன் கூறியபோது, காதலனின் பதிலில் அவசரத்தை விட முதிர்ச்சியும் நம்பிக்கையுமே மேலோங்கி நின்றது.

அவன் அவளிடம், “என் நண்பன் வீட்டில் 10 நாட்கள் தங்குவோம்; அதற்குள் நான் உன் பெற்றோரிடம் நேரில் பேசிச் சம்மதம் கேட்கிறேன். நான் நல்ல வேலையில் இருக்கிறேன், உன்னை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்வேன் என்ற நம்பிக்கையை அவர்களிடம் விதைப்பேன். அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் மட்டுமே நாம் வேறு வழி யோசிப்போம்” என்று ஆறுதல் கூறினான். காதலின் ஆவேசத்தை விட பொறுப்பும், தன் காதலியின் குடும்பத்தினரை மதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவன் திட்டத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘காதல்’ என்ற சொல் வெறும் மூன்று எழுத்துக்கள் தான்; அது எல்லாரும் விரும்பும் விதமாக வெற்றியில் முடிகிறதா இல்லையா என்பது முக்கியமல்ல, அந்த உணர்வில் இருக்கும் உண்மையும் நம்பிக்கையும்தான் அதன் மதிப்பைத் தீர்மானிக்கிறது. பதற்றத்திலும் கோழைத்தனமாக ஓடிவிடாமல், தன் உழைப்பையும் தகுதியையும் நம்பி குடும்பத்தை எதிர்கொள்ளத் துணியும் இந்த காதலனின் முடிவு, உண்மையான அன்பிற்குச் சான்றாக அமைகிறது.