இந்தச் சம்பவம் 2009-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் நிங்போ நகரில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. தந்தை யாங் குவான்ஷெங் தன் 7 வயது மகள் சியாங்சியாங் மற்றும் 5 வயது மகன் ஆகிய இருவரையும் கடந்த 3 ஆண்டுகளாகக் கொடூரமாகத் தாக்கி வந்துள்ளார். தகவலறிந்து வந்த தன்னார்வலர்களும் காவல்துறையினரும், கத்திகள் மற்றும் ஊசிகளால் குத்தப்பட்டு உடல் முழுவதும் இரத்தக் காயங்களுடன் இருந்த சிறுவர்களைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர். தாய் இவருடைய வன்முறையால் ஏற்கனவே வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்ட நிலையில், பிள்ளைகள் மந்தமாக இருப்பதாகக் கூறி யாங் இக்கொடூரத்தைச் செய்துவந்துள்ளார். மனநலப் பரிசோதனையில் அவருக்குப் பைத்தியம் எதுவும் இல்லை என்பதும், கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத உணர்ச்சிப் பிரச்சனையே இதற்குக் காரணம் என்பதும் தெரியவந்தது.
சிறுவர்களைப் பாதுகாக்க முயன்ற தன்னார்வலர்கள், தாத்தா-பாட்டி மற்றும் அனாதை இல்லங்கள் மூலம் அவர்களைச் சேர்க்க முயன்றனர். ஆனால், முறையான சட்டம் மற்றும் தத்தெடுப்பு விதிகள் இடம் தராததால், இரு குழந்தைகளும் தற்காலிகமாக ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் சேர்க்கப்பட்டனர். யாங் குவான்ஷெங்கிற்கு வேலை வாய்ப்பும் மனநல சிகிச்சையும் வழங்கி, அவர் குணமடையும் வரை குழந்தைகளிடமிருந்து விலகி இருக்க தன்னார்வலர்கள் ஒரு ஒப்பந்தத்தைக் கொண்டு வந்தனர். ஆனால், ஆரம்பத்தில் அவரோ அல்லது குழந்தையின் தாத்தாவோ இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரவில்லை.
https://twitter.com/blackym25/status/2112519472192131419/video/1
பாதி வழக்கில் காவல் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டு விடுதலையான பிறகு, யாங் குவான்ஷெங் தன் தவறை உணர்ந்து ஆழ்ந்த மனவருத்தம் அடைந்தார். அவர் முதியோர் இல்லத்திற்குச் சென்று குழந்தைகளைப் பார்க்க முயன்றபோது, அச்சம் காரணமாகக் குழந்தைகள் அவரைச் சந்திக்க மறுத்துவிட்டன. எனினும், காலப்போக்கில் நிலைமை சீராகி, அவர் தன் இரு குழந்தைகளையும் மீண்டும் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். தற்போது மகள் உள்ளூர் தொடக்கப் பள்ளியிலும், மகன் பாலவாடியிலும் கல்வி கற்று வருகின்றனர்.