கிராமப்புறங்களிலோ அல்லது நகரத்தின் ஒதுக்குப்புற இடங்களிலோ, காடு மற்றும் அமைதியான பகுதிகளை நோக்கிச் செல்லும் சிறுவர்-சிறுமையரின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. வயதுக்கும் அனுபவத்திற்கும் மீறிய தைரியத்தோடு பேசும் அந்தச் சிறுமியின் நடத்தை, இன்றைய தலைமுறையினரிடையே ஒழுக்க நெறிமுறைகள் மற்றும் பய உணர்வு எந்தளவுக்குக் குறைந்துபோயிருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. தாங்கள் செய்வது தவறு என்று தெரிந்தும், அதைப் மறைக்கப் பொய் சொல்வதும், பெற்றோரின் எண்களைத் தர மறுப்பதும் அவர்களின் முதிர்ச்சியற்ற ஆபத்தான மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
வயல்வெளியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த மக்கள், “ஏதோ தவறாக இருக்கிறது” என்று உணர்ந்து உடனடியாகச் செயல்பட்டது மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. இன்றைய காலகட்டத்தில் “நமக்கு ஏன் வீண் வம்பு?” என்று ஒதுங்கிப்போகாமல், அந்தச் சிறுவர்களிடம் விசாரித்து அவர்களை வழிமறித்தது ஒரு பெரிய அசம்பாவிதத்தைத் தடுத்துள்ளது. சமூகத்தில் உள்ள பெரியவர்களின் இந்த விழிப்புணர்வும் கண்டிப்பும் மட்டுமே சீரழிந்து வரும் இளம் தலைமுறையை ஓரளவாவது நல்வழிப்படுத்த உதவும்.
‘காதல்’ என்ற பெயரில் நடைபெறும் இதுபோன்ற சம்பவங்கள், தற்காலப் பதின்ம வயதினரின் தவறான போக்கையும், சமூக ஊடகங்களின் மிதமிஞ்சிய தாக்கத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தங்கள் பிள்ளைகள் எங்கு செல்கிறார்கள், யாருடன் பழகுகிறார்கள் என்பதில் பெற்றோரின் கண்காணிப்பு மிக மிக அவசியமாகிறது. உண்மை அன்பிற்கும், தற்காலிக ஈர்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிய வைக்கத் தவறும் பட்சத்தில், இதுபோன்ற சம்பவங்கள் இன்னும் அதிகரித்து சமுதாயத்தின் அமைதியையும் கலாச்சாரத்தையும் மேலும் சீரழிக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.