பெங்களூரைச் சேர்ந்த இளம் பெண் ஒருவர் விடுதி ஒன்றில் பணிபுரிந்து வந்தார். விருந்தினர்கள் அறையைக் காலி செய்த பிறகு, அவற்றைச் சோதித்துத் தூய்மைப்படுத்துவது அவரது வழக்கமான பணிகளில் ஒன்றாகும். ஒருநாள், கோவாவிற்குச் சுற்றுலா சென்றுவிட்டுத் திரும்பிய இரு தம்பதியர் அந்த விடுதியில் தங்கிச் சென்றனர். அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பும் வரை அனைத்தும் இயல்பாகவே இருந்தது. பின்னர், அடுத்த விருந்தினர்களுக்காக அறையைச் சுத்தம் செய்தபோது, அங்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட அவசரக்காலக் கருத்தடை மாத்திரைகளின் வெறுமை அடைக்கப்பட்ட அட்டைகள் விடுபட்டிருப்பதைக் கண்டார்.
ஆரம்பத்தில் அவர் இதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஏனெனில் விருந்தினர்கள் தங்களது மாத்திரைகளையோ அல்லது தனிப்பட்ட பொருட்களையோ மறந்து வைத்துவிட்டுச் செல்வது வழக்கம் தான். ஆனால், இதேபோன்ற மாத்திரை அட்டைகளை மீண்டும் மீண்டும் சில அறைகளில் கவனித்ததால், அவருக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டுத் தனக்குத் தெரிந்த மருத்துவரிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டார். அதற்கு அந்த மருத்துவர், அவசரக்காலக் கருத்தடை மாத்திரைகள் எதிர்பாராத அவசரச் சூழல்களுக்கு மட்டுமே பயன்படக் கூடியவை என்றும், அவற்றை வழக்கமான கருத்தடை முறையாகத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தக் கூடாது என்றும் விளக்கமளித்தார்.
அந்த உரையாடல், சாதாரணமாகத் தெரிந்த அந்தப் பொருட்களைப் பற்றிய அவரது பார்வையை முற்றிலும் மாற்றியது. ஒரு சிறிய மாத்திரை அட்டையின் பின்னால் விழிப்புணர்வின்மை, தவறான புரிதல்கள் மற்றும் பாலியல் மற்றும் இனப்பெருக்க ஆரோக்கியத்தைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேச மக்கள் தயங்கும் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஒளிந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். சில நேரங்களில், விடுதி அறையில் விட்டுச் செல்லப்படும் மிகச் சிறிய பொருள் கூட, சமுதாயத்தின் மிகப் பெரிய உண்மையைப் பிரதிபலிப்பதாக அமைந்து விடுகிறது.