நடிகர் விஜய்யின் அரசியல் நுழைவும், அவரை பிரதமராக்க வேண்டும் என ஆதவ் அர்ஜுனா மற்றும் சரத் குமார் போன்ற தலைவர்கள் பேசியிருப்பதும் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு சுவாரசியமான “மீண்டும் மீண்டும் வரும்” (recurring) நிகழ்வாகவே பார்க்கப்படுகிறது. கடந்த 2014 லோக்சபா தேர்தலின் போது “மோடியா… இந்த லேடியா…” என தேர்தல் முழக்கமிட்டு, அப்போதைய முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவை இந்தியாவின் பிரதமராக்க அதிமுகவினர் தமிழ்நாடு முழுவதும் பேனர்களை வைத்து பிரச்சாரம் செய்த வரலாற்றுடன் இதை நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடிகிறது.
தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு தேசியத் தலைவரை, குறிப்பாக பிரதமரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற மாநில உணர்வும், தேசிய அரசியலில் தங்களது செல்வாக்கை நிலைநிறுத்த நினைக்கும் மாநிலக் கட்சிகளின் வியூகமுமே இதுபோன்ற பேச்சுகளுக்குப் பின்னணியாக அமைந்துள்ளன. இருப்பினும், வெறும் சினிமா புகழும் மாநில அளவிலான ஆதரவும் மட்டுமே ஒருவரை தேசியத் தலைவராக்கிவிட முடியாது; கூட்டணி அரசியல், பிற மாநில மக்களின் ஆதரவு மற்றும் தேசிய அளவிலான மக்களின் ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை ஆகியவையே ஒருவரை பிரதமர் நாற்காலியில் அமர்த்தும் என்பதை வரலாறும் அக்னிப் பரீட்சையாக நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.