அன்றாட வாழ்வில் நாம் கடந்து செல்லும் சாதாரண மனிதர்களுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு பெரிய வலிகள் ஒளிந்திருக்கின்றன என்பதற்கு இந்தச் சம்பவம் ஒரு சாட்சி. பிளாஸ்டிக் பைகளில் கற்களைக் கட்டி அவற்றை 250 கிராம், 500 கிராம் மற்றும் 1 கிலோ எடையாகப் பயன்படுத்தி ஒரு வியாபாரி காய்கறி விற்றுக் கொண்டிருந்தார். “முறையான எடைக் கற்களைப் பயன்படுத்தலாமே?” என்று கேட்டபோது, அவர் கூறிய பதில் இதயத்தை உலுக்கியது. சாலையோரம் நின்றதற்காக நகராட்சி அதிகாரிகள் அவரது எடைக் கற்களைப் பறிமுதல் செய்துவிட்டனர். அவற்றை மீட்க 300 ரூபாயும், வண்டியைப் பறிமுதல் செய்தால் 3000 ரூபாயும் அபராதம் கட்ட வேண்டும் என்ற நிலையில், அன்றாடப் பிழைப்பிற்காகக் கற்களையே அவர் தராசாக மாற்றியுள்ளார்.
சட்டத்திற்குப் புறம்பாகச் சாலையோரம் ஏன் நிற்கிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு, “சந்தைகளில் இடம் இல்லை, வேறு வேலைக்குச் செல்லச் சொல்கிறார்கள்” என்று அந்த வியாபாரி வேதனையுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். நகராட்சி துப்புரவுப் பணியில் சேர்ந்தால் மாதம் 10,000 முதல் 12,000 ரூபாய் வரை ஊதியம் தருவதாக அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர். ஆனால், இன்றைய விலைவாசியில் மனைவியையும், சிறிய மகளையும் கொண்ட ஒரு குடும்பத்தை வெறும் 12,000 ரூபாயில் எப்படி வழிநடத்த முடியும் என்ற அவரது எதார்த்தமான கேள்வி, நம்மைப் போன்றவர்களின் சொகுசு வாழ்க்கையைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது. தள்ளுவண்டியில் வியாபாரம் செய்பவர்களுக்கு ஒரு கடையை வாடகைக்கு எடுக்கும் வசதி கூட இருப்பதில்லை என்பதே நிதர்சனம்.
அனுமதியுடன் எடுக்கப்பட்ட அந்தப் புகைப்படம், பலரின் கவனத்திற்கு வராத அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்நாள் போராட்டத்தைப் பறைசாற்றுகிறது. ஒருபுறம் ஆக்கிரமிப்பு அகற்றம் என்ற பெயரில் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டாலும், மறுபுறம் உழைத்து வாழ நினைக்கும் இத்தகைய எளிய மனிதர்களுக்கான மாற்று ஏற்பாடுகள் குறித்து அதிகார வர்க்கம் சிந்திப்பதில்லை. பசியும், குடும்பப் பொறுப்பும் துரத்த, கையில் இருக்கும் கற்களையே வாழ்வாதாரமாகப் பிடித்துக் கொண்டு போராடும் இவர்களைப் போன்றவர்களிடம் பேசுவதற்கு நமக்கு வார்த்தைகளே இருப்பதில்லை. எளியவர்களின் இந்த மௌனப் போராட்டம், நம் சமூகத்தின் சமத்துவமின்மையை மீண்டும் ஒருமுறை உரக்கச் சொல்லியுள்ளது.