ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜெய்சால்மர் மாவட்டத்தில், மனநலப் பாதிப்புக்குள்ளான பெண் ஒருவர் பல ஆண்டுகளாகக் குறுகிய கல் அமைப்புக்குள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, மிக மோசமான சூழலில் இருந்து மீட்கப்பட்ட சம்பவம் நாடு முழுவதும் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அடிப்படை வசதிகளோ, மருத்துவக் கவனிப்போ இன்றி வாழ்ந்து வந்த அந்தப் பெண், சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் அதிகாரிகளின் கூட்டு முயற்சியால் பத்திரமாக மீட்கப்பட்டு தற்போது சிகிச்சையளிக்கப்பட்டு வருகிறார். இந்தத் துயரச் சம்பவம், ஒரு தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் பிரச்சினை என்பதைத் தாண்டி, இந்தியாவில் மனநலப் பாதிப்புடன் வாழும் மனிதர்களின் உரிமைகள் மற்றும் அவர்களைச் சமூகம் எவ்வாறு அணுகுகிறது என்ற மிக முக்கியமான விவாதத்தை மீண்டும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.
இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் நிலவும் விழிப்புணர்வின்மை, சமூக அச்சம் மற்றும் மூடநம்பிக்கைகள் காரணமாக, மனநலப் பிரச்சினைகள் உள்ளவர்கள் இன்னும் முறையான மருத்துவ சிகிச்சையைப் பெற முடியாமல் தவித்து வருகின்றனர். மனநலக் குறைபாடுகளை ஒரு நோயாகப் பார்க்காமல், குடும்பத்தின் அவமானமாகவோ அல்லது தீர்க்க முடியாத சாபமாகவோ கருதும் போக்கு இன்றும் சில இடங்களில் தொடர்கிறது. இதன் விளைவாகவே, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சமூகத்திலிருந்தும், தங்கள் சொந்தக் குடும்பங்களிலிருந்தும் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் தனிமைப்படுத்தப்படும் அவலம் நிகழ்கிறது. சர்க்கரை நோய் அல்லது இரத்த அழுத்தத்திற்குச் சிகிச்சை பெறுவதைப் போலவே, மனநலக் கோளாறுகளுக்கும் மருத்துவ உதவி பெறுவது முற்றிலும் இயல்பான ஒன்று என்ற புரிதல் சமூகத்தில் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றவில்லை என்பதையே இச்சம்பவம் காட்டுகிறது.
இந்தியாவின் ‘மனநல பராமரிப்பு சட்டம், 2017’-ன் படி, மனநலப் பாதிப்புக்குள்ளான ஒவ்வொரு நபருக்கும் மனித மரியாதையுடன் வாழவும், முறையான சிகிச்சை மற்றும் மனிதாபிமானமான பராமரிப்பைப் பெறவும் முழு சட்டப்பூர்வ உரிமை உண்டு. எந்தவொரு நபரையும் அவரது மனித உரிமைகளுக்கு எதிரான சூழலில் அடைத்து வைப்பதோ, மருத்துவ உதவியை மறுப்பதோ சட்டப்படி குற்றமாகும். மனச்சோர்வு, மனப்பிறழ்வு போன்ற பல சிக்கலான மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கும் இன்று பயனுள்ள நவீன மருத்துவ சிகிச்சை முறைகள் உள்ளன. சரியான நேரத்தில் வழங்கப்படும் மருத்துவமும், மறுவாழ்வு ஆலோசனைகளும் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களை மீண்டும் தங்களின் வழக்கமான சுமுகமான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பச் செய்ய முடியும் என்று மருத்துவ நிபுணர்கள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றனர்.
இதுபோன்ற துயரங்கள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்க, உள்ளாட்சி நிர்வாகம், சுகாதாரத் துறை, சமூக நல அமைப்புகள் மற்றும் பொதுமக்கள் இணைந்து ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும். கிராமப்புறங்கள் வரை மனநலச் சேவைகளை வலுப்படுத்துவதுடன், குடும்பங்களுக்கான ஆலோசன மையங்களையும், மறுவாழ்வு இல்லங்களையும் தடையின்றி அரசு வழங்க வேண்டும். மனநலப் பாதிப்புகளைப் மறைத்து வைக்காமல், ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே அரசு மருத்துவமனைகள் மற்றும் சமூக சுகாதார மையங்களின் உதவியை நாட மக்கள் முன்வர வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சமூகமும் தங்களின் தவறான பார்வையை மாற்றிக்கொண்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவாகக் கரம் நீட்டும்போது மட்டுமே மனநலப் பாதிப்புடன் வாழும் மக்களின் மனித உரிமைகளையும், அவர்களின் நல்வாழ்வையும் நம்மால் முழுமையாகப் பாதுகாக்க முடியும்.