கேப் ஓட்டுநரின் முதன்மைப் பணி பயணிகளைப் பாதுகாப்பாக ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதுதான். பயணிகளின் கனமான மூட்டை முடிச்சுகளைத் தூக்கி வைப்பது அவர்களின் வழக்கமான அல்லது கட்டாயப் பணியில் வருவதில்லை. பெரும்பாலான கேப் நிறுவனங்கள் ஓட்டுநர்களுக்கு டிகியை திறந்து விடுவதையே கடமையாகக் கூறுகின்றன. எனவே, ஓட்டுநர் “நான் யாருடைய பொருட்களையும் தூக்கி வைப்பதில்லை” என்று கூறியது அவரது சேவை விதிகள் மற்றும் பணி வரம்பிற்கு உட்பட்டதே ஆகும்.
பயணி ஓட்டுநரிடம் உதவியாகக் கேட்டிருந்தால், பெரும்பாலான ஓட்டுநர்கள் மனிதநேய அடிப்படையில் உதவி செய்திருக்கக்கூடும். ஆனால், பயணி அதை ஒரு உரிமையாகவும், கட்டளையாகவும் கேட்டதே இங்கு சிக்கலை உருவாக்கியுள்ளது. ஓட்டுநர்கள் தற்சார்பு கொண்ட தொழிலாளர்கள்; அவர்களைச் சுமையாட்களாக நடத்தி கட்டளையிடும்போது அவர்களின் சுயமரியாதை காயம்படுகிறது. இதனால் தான் ஓட்டுநர் தனது கொள்கையில் உறுதியாக இருந்து, “பயணிகளே தங்கள் பொருட்களை வைக்க வேண்டும்” எனக் கூறி மறுத்துள்ளார்.
ஓட்டுநர் கூறியது முற்றிலும் உண்மையே; தொழில்முறை ரீதியாக அவர் எந்தவொரு ஆணின் அல்லது நபரின் லக்கேஜ்களையும் தூக்கி வைக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. மூத்த குடிமக்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் அல்லது கர்பிணிப் பெண்களுக்கு உதவி செய்வது மனிதநேய அடிப்படையிலானதே தவிர, சட்டப்பூர்வக் கடமையல்ல. பயணி தனது கோபத்தால் பயணத்தை ரத்து செய்தது அவருக்குத்தான் நேர விரயத்தையும் அசௌகரியத்தையும் ஏற்படுத்தியதே தவிர, தன் தொழில்சார் சுயமரியாதையைக் காத்துக்கொண்ட ஓட்டுநருக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை.