உத்திரப் பிரதேச மாநிலம் பல்ராம்பூரில் நடந்த இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் சம்பவம், கல்வியூட்ட வேண்டிய ஒருவரே எவ்வாறு அதிகாரத் திமிரில் மனிதநேயமற்ற முறையில் நடந்து கொள்கிறார் என்பதற்கு அப்பட்டமான சான்றாகும். உண்மை என்னவென்று விசாரிக்காமல், எந்தக் குற்றமும் செய்யாத ஒரு பிஞ்சுச் சிறுவனை ஆசிரியர் ஈவிரக்கமின்றித் தாக்கியது மன்னிக்க முடியாத பெருங்குற்றமாகும். தங்கள் பிள்ளைக்கு நேர்ந்த இந்த அநீதியைக் குறித்து மிகக் கண்ணியமாக நியாயம் கேட்க வந்த பெற்றோரிடம், சிறிதும் குற்றவுணர்ச்சியின்றி அந்த ஆசிரியர் செங்கல்லைக் கொண்டு தாக்க முற்பட்டது வன்முறையின் உச்சக்கட்டமாகும்.
“திருடன் காவல் காப்பவனையே திருப்பித் திட்டுவது” என்று நீங்கள் குறிப்பிட்ட பழமொழிக்கு இந்த நிகழ்வு மிகக் கச்சிதமான உதாரணமாகப் பொருந்துகிறது. தான் செய்த மாபெரும் தவற்றை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்பதை விட்டுவிட்டு, அநீதியைத் தட்டிக் கேட்கும் எளிய மக்கள் மீது ஆத்திரத்தையும் வன்முறையையும் பிரயோகிப்பது முற்றிலும் கோழைத்தனமான செயலாகும். இது வெறும் கோபத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல; தம்மைக் கேள்வி கேட்க யாருமில்லை என்ற அகம்பாவத்தின் வெளிப்பாடு. மாணவர்களுக்கு முன்மாதிரியாகச் செயல்பட வேண்டிய ஒருவரே, தன் குற்றத்தை மறைக்க இப்படி மூர்க்கத்தனமாக நடந்துகொள்வது சமூகத்தின் மிகப்பெரிய அவலமாகும்.