மழையின் மெல்லிய சாரலும் குளிர்ந்த காற்றும் பால்கனி அமர்வை இதமாக்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில், எதிரே இருந்த கட்டிடத்தின் 9வது மாடியில் கண்ட காட்சி என் நெஞ்சைப் பதறவைத்துவிட்டது. ஆபத்தின் தீவிரத்தை அறியாத அந்த இரு சிறுமிகளும், மழையை ரசிப்பதாக எண்ணி ஜன்னல் விளிம்பில் அமர்ந்து கம்பிகளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது உயிரையே உறைய வைப்பதாக இருந்தது. ஒரு சிறிய தவறு அல்லது கால் சறுக்கல் கூட பேராபத்தில் முடிந்துவிடும் என்பதால், என் மனதில் அச்சம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
அந்தக் கணத்தில் வேறு எதைப் பற்றியும் யோசிக்கத் தோன்றாமல், அவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்து அசம்பாவிதம் எதுவும் நடக்கும் முன் அவர்களைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தோடு நான் சத்தமாகக் கத்தினேன். ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக என் உரத்த குரல் அவர்களை பயமுறுத்திவிட்டது. அவர்கள் சட்டென்று ஆபத்தான அந்த இடத்திலிருந்து விலகி அறைக்குள் ஓடிவிட்டனர். அவர்கள் பாதுகாப்பாக உள்ளே சென்றுவிட்டார்கள் என்ற நிம்மதி பெருமூச்சு எனக்குள் எழுந்தாலும், என் குரல் அவர்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியதை நினைத்து சிறிது கவலையும் ஏற்பட்டது.
அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவர்களின் தாய் ஜன்னலுக்கு வந்து, சூழ்நிலையைப் பற்றி யோசிக்காமல் என் மீது கோபப்பட்டு கத்தத் தொடங்கியபோது எனக்குத் தாயின் அறியாமையைக் கண்டு வியப்பாகவே இருந்தது. தன் பிள்ளைகள் சந்தித்த மாபெரும் ஆபத்தை உணராமல், ஒரு அந்நியன் கத்துகிறான் என்ற கோபத்தில் அவர் பேசியதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இருப்பினும், ஒரு நொடித் தாமதமும் பெரும் அசம்பாவிதத்திற்கு வழிவகுத்திருக்கும் என்பதால், அவர் என் மீது கோபப்பட்டாலும் பரவாயில்லை, அந்தப் பிஞ்சுகளின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டதுதான் எனக்கு மிக முக்கியமானது.