2004-ஆம் ஆண்டில் ஈரானைச் சேர்ந்த அமனே பஹ்ராமி என்ற இளம் பொறியியல் பட்டதாரி, மஜித் மொவாஹெடி என்ற தனது சக மாணவரால் கொடூரமான ஆசிட் வீச்சுக்கு ஆளானார். தனது திருமண விருப்பத்தை அமனே திட்டவட்டமாக நிராகரித்ததால் ஆத்திரமடைந்த மஜித், அவளைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தி வந்தான். ஒருநாள் அவள் வீடு திரும்பும் வழியில், மஜித் அவள் முகத்தில் ஆசிட் வீசினான். இந்த மனிதாபிமானமற்ற தாக்குதலால், அமனே தனது இரு கண்களின் பார்வையையும் முழுமையாக இழந்ததோடு, கடுமையான முகச் சிதைவிற்கும் ஆளானார். வெளிநாடுகளில் பல அறுவை சிகிச்சைகள் மேற்கொண்டபோதும் அவரால் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை.
குற்றவாளிக்குத் தகுந்த பாடம் புகட்ட நினைத்த அமனே, இஸ்லாமியச் சட்டத்தின் ‘கண்ணுக்குக் கண்’ என்ற பழிவாங்கும் நீதியின் அடிப்படையில் சட்டப் போராட்டம் நடத்தினார். மஜித்தின் கண்களிலும் ஆசிட் ஊற்றப்பட வேண்டும் என்ற தனது கோரிக்கையில் அவர் பல ஆண்டுகளாக உறுதியாக நின்றார். ஆனால், 2011-ல் தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் அந்த இறுதி நொடியில், அறுவை சிகிச்சை அறையில் மஜித் அழுதுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்த அமனே எல்லோரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் வகையில் அவனை மன்னித்தார். ஈரானியர்கள் கருணையும் மன்னிக்கும் மனப்பான்மையும் கொண்டவர்கள் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தவே அவர் இந்த முடிவை எடுத்தார்.
எனினும், அமனே காட்டிய இந்த மாபெரும் கருணை அவருக்கு ஏமாற்றத்தையே அளித்தது. ஈரானிய சட்டப்படி அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய முழுமையான இழப்பீட்டுத் தொகையை மஜித்தின் குடும்பம் தர மறுத்துவிட்டது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 2014-ஆம் ஆண்டில் இஸ்ஃபஹான் நகரில் மேலும் பல பெண்கள் மீது இதே போன்ற ஆசிட் வீச்சு சம்பவங்கள் அரங்கேறியபோது அமனே ஆழ்ந்த குற்ற உணர்ச்சிக்கு உள்ளானார். அன்று தான் இரக்கம் காட்டாமல் மஜித்திற்கு அந்தத் தண்டனையை நிறைவேற்றியிருந்தால், இன்று மற்ற பெண்கள் இந்தத் கொடூரத்திற்கு ஆளாகியிருக்க மாட்டார்கள் என்று வேதனையோடு அவர் பொதுவெளியில் கேள்வி எழுப்பினார்.