ஒருவருக்கு உதவி தேவைப்படும்போது அவரை முதலில் நாம் சந்தேகப்படுவதற்கு முக்கிய காரணம், சமூகத்தில் நாம் அன்றாடம் காணும் ஏமாற்று வேலைகளும் மற்றும் போலி பிச்சைக்காரர்களின் பெருக்கமுமே ஆகும். பல நேரங்களில், உதவி செய்த பின் ஏமாற்றப்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள் மனிதர்களிடையே இரக்க குணத்தை குறைத்துவிடுகிறது. மேலும், இந்த நிகழ்வில் அந்தப் பெண் தனது சொந்தப் பிரச்சனைகளைக் கூறி வாக்குவாதம் செய்தது போல, ஒவ்வொருவரும் தங்களின் அன்றாட வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் உழலும்போது, மற்றவர்களுக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும் உதவியைப் பார்த்து ஒருவித விரக்தியோ அல்லது தற்காப்பு உணர்வோ ஏற்படுவது மனித இயல்பு. இதனால், “இவர்கள் உண்மையிலேயே ஏழைகளா அல்லது நடிக்கிறார்களா?” என்ற சந்தேகம் தன்னிச்சையாகவே எழுந்து, உதவி செய்வதற்கான மனதை தடுத்து நிறுத்துகிறது.
ஆனால், உண்மையான மனிதாபிமானம் என்பது தகுதியை ஆராய்ந்து உதவி செய்வதில் இல்லை; எதிரே இருப்பவரின் தற்போதைய துயரத்தை உணர்ந்து செயல்படுவதில்தான் உள்ளது. அந்த வெளிநாட்டவர் மாற்றுத்திறனாளியின் உடல் குறைபாட்டையும் சிரமத்தையும் மட்டுமே பார்த்தாரே தவிர, அவரை சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் அணுகவில்லை. நாம் ஒருவருக்குச் செய்யும் சிறு உதவி அவர்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் மாற்றிவிடப் போவதில்லை என்றாலும், அந்த ஒரு நாளுக்கான அவர்களின் பசியையோ வலியையோ போக்கக்கூடும். தேவையற்ற சந்தேகங்களையும், மற்றவர்களை எப்போதும் நியாயம் தீர்க்கும் மனப்பான்மையையும் தவிர்த்துவிட்டு, நம்மால் முடிந்த சிறு உதவியை மனிதநேயத்தோடு செய்வதே சிறந்த பண்பாகும்.