பெற்றோரை இறுதிக்காலத்தில் பிள்ளைகள் தவிக்கவிட்டால், அவர்களுக்கு எழுதிக் கொடுத்த சொத்தை திரும்பப் பெறலாம் என்ற மும்பை உயர் நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு, நவீன சமூகத்தில் தார்மீக விழுமியங்கள் நலிவடைந்து வருவதை சுட்டிக்காட்டும் சாட்டையடியாக அமைந்துள்ளது. வயதான காலத்தில் தங்களுக்குப் புகலிடமும் பாசமும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்தான், பெற்றோர்கள் தங்களின் வாழ்நாள் சேமிப்பான சொத்துக்களைப் பிள்ளைகளின் பெயருக்கு எழுதி வைக்கிறார்கள். ஆனால், சொத்து கைக்கு வந்தவுடன் பெற்றோரை பாரமாக நினைத்து வீட்டை விட்டே துரத்தும் அவல நிலைக்கு, இந்த சட்டப்பூர்வமான தீர்ப்பு முற்றுப்புள்ளி வைத்துள்ளது.
மும்பையைச் சேர்ந்த நகைக்கடை உரிமையாளர் ஒருவர், தங்களை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் மகனுக்கு எழுதிக் கொடுத்த வீட்டை, நீதிமன்ற உத்தரவின்படி மீட்டெடுத்த சம்பவமே இதற்குச் சான்றாகும். “மூத்த குடிமக்கள் பராமரிப்பு மற்றும் நலச்சட்டம் 2007”-இன் கீழ், பெற்றோரின் அடிப்படைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யத் தவறும் பட்சத்தில், பிள்ளைகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட சொத்து மாற்றம் செல்லாததாகிவிடும் என்பதை நீதிமன்றம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. பெற்றோர் ஏழையா, பணக்காரரா என்பதையெல்லாம் தாண்டி, அவர்களின் பராமரிப்பு உறுதி செய்யப்பட வேண்டும் என்ற சட்டத்தின் உன்னத நோக்கத்தை நீதிபதிகள் தங்களின் தீர்ப்பின் மூலம் நிலைநாட்டியுள்ளனர்.
தங்களின் தேவைகளைச் சுருக்கிக்கொண்டு, பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக உதிரத்தை வியர்வையாக்கி உழைக்கும் பெற்றோர்கள், இறுதிக்காலத்தில் ஆடம்பரத்தையோ அல்லது சொகுசையோ எதிர்பார்ப்பதில்லை. மூன்று வேளை உணவு, உடுத்த உடை, உடல்நலக் குறைவிற்கான மருந்து மாத்திரைகள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அன்பான அரவணைப்பு மட்டுமே அவர்களின் எளிய எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது. பெற்ற கடமையை மறந்து பெற்றோரைத் தவிக்கவிடும் பிள்ளைகளுக்கு, சட்டம் தரும் இந்த சாட்டையடி, ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் பெற்றோரின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் அரணாக விளங்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.