தமிழக அரசியலில் 2026 சட்டமன்றத் தேர்தல் களம் இப்போதே அனல் பறக்கத் தொடங்கியுள்ளது. குறிப்பாக, திமுக தலைமையிலான கூட்டணியில் தொகுதிப் பங்கீடு குறித்த விவாதங்கள் அக்கட்சிக்கு ஒரு தார்மீகச் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. நிலவரப்படி காங்கிரஸ், விசிக, இடதுசாரிகள் மற்றும் மநீம போன்ற தோழமைக் கட்சிகளுக்கு கணிசமான இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்த பிறகு, பாமக மற்றும் தேமுதிக போன்ற கட்சிகளும் கூட்டணியில் இணையும் பட்சத்தில், திமுக நேரடியாகப் போட்டியிடும் இடங்களின் எண்ணிக்கை 150-க்கும் கீழாக குறையக்கூடும். தமிழகச் சட்டமன்றத்தில் தனிப்பெரும்பான்மை பெற 118 இடங்கள் தேவை என்ற நிலையில், குறைந்த எண்ணிக்கையிலான தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு அத்தனை இடங்களிலும் வெற்றி பெறுவது என்பது திமுகவிற்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவே அமையும்.
இந்தச் சூழல் திமுகவிற்கு இருமுனைப் போராட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளது. ஒருபுறம், வலுவான எதிர்க்கட்சிகளை வீழ்த்த மெகா கூட்டணியை தக்கவைக்க வேண்டிய கட்டாயம்; மறுபுறம், அதிக இடங்களை கூட்டணிக் கட்சிகளுக்குத் தாரை வார்ப்பதால் தனிப்பெரும்பான்மையை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம். ஒருவேளை திமுக 118 இடங்களுக்குக் குறைவாக வெற்றி பெற்றால், அது “கூட்டணி ஆட்சி” என்ற புதிய அரசியல் சூழலுக்கு வழிவகுக்கும். கடந்த காலங்களில் “மைனாரிட்டி திமுக” என்ற விமர்சனத்தைச் சந்தித்த அக்கட்சி, இம்முறை அதிகாரப் பகிர்வு என்ற கோரிக்கையை கூட்டணிக் கட்சிகளிடமிருந்து எதிர்கொள்ள வேண்டிய நெருக்கடியில் உள்ளது.
முடிவாக, 2026 தேர்தல் என்பது திமுகவின் ஆளுமைக்கும் அதன் கூட்டணி வியூகத்திற்கும் ஒரு அக்னிப் பரீட்சையாக அமையும். தனது பிடியைத் தளர்த்தாமல் அதிக இடங்களில் போட்டியிட்டுத் தனித்து ஆட்சி அமைப்பதா, அல்லது வெற்றி வாய்ப்பைக் கருதி கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கு இடங்களை வாரி வழங்கி ‘அதிகாரப் பகிர்வு’ என்ற சமரசத்திற்கு உடன்படுவதா என்ற இக்கட்டான நிலையில் அக்கட்சித் தலைமை உள்ளது. இந்த வியூகமே தமிழகத்தின் அடுத்த ஐந்தாண்டு கால அரசியலைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.