ஒரு தாயின் அன்பையும் தந்தையின் அரவணைப்பையும் எந்தப் பணத்தாலும் வாங்க முடியாது என்பதற்கு இந்தக் குடும்பமே மிகச்சிறந்த சான்று. பிறப்பிலிருந்தே தன்னிச்சையாக இயங்க முடியாத, தன்னால் நகரக்கூட இயலாத மகனை, அந்தப் பெற்றோர் பாரமாக நினைக்காமல் தங்களின் உயிராகக் கருதுகிறார்கள். காவல்துறை அதிகாரியான தந்தையும், அன்பு நிறைந்த தாயும் தங்களின் மாற்றுத்திறனாளி மகனுக்குத் தேவையான அனைத்துக் கவனத்தையும் காதலையும் அளித்து வளர்க்கிறார்கள். அவர்களது மற்ற மூன்று மகன்களும் மகளும் கூடத் தங்களின் சகோதரன் மீது அசைக்க முடியாத பாசத்தைக் கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக விளங்குவது அந்த வீட்டின் உன்னதமான ஒற்றுமையைக் காட்டுகிறது.
ஆனால், இத்தகைய தூய்மையான அன்பின் நடுவே சமூக ஊடகங்களில் சிலர் வீசியெறியும் வார்த்தைகள் மிகவும் இரக்கமற்றவை. தந்தை செய்யும் காவல் பணி அதிகாரமுடையது என்பதால், “நீ பெற்ற பாவத்தின் பலன் இது, லஞ்சம் வாங்கியதால் தான் உன் மகனுக்கு இப்படி ஆயிற்று” என்று சாடுவது மனிதநேயமற்ற செயல். மனிதர்களின் உடல்நலக் குறைபாட்டையோ அல்லது பிறவி ஊனத்தையோ ஒருவரின் தண்டனையாகவோ பாவத்தின் கணக்காகவோ சித்தரிப்பது மிக மோசமான அறியாமை. தன் கடமையைச் செய்யும் ஒரு தந்தையின் உழைப்பையும், இரவும் பகலும் மகனைப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு தாயின் தியாகத்தையும் கொச்சைப்படுத்தும் இதுபோன்ற நச்சுத்தனமான கருத்துக்கள் சமூகத்தின் இருண்ட பக்கத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றன.
சமூக வலைத்தளங்கள் என்பவை பிறர் துயரத்தில் பங்கு கொள்ளாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அவர்களின் வேதனையைக் கூட்டாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குற்றம் சாட்டுவதும், சாபம் விடுவதும் மிக எளிது; ஆனால் அசைக்க முடியாத அன்போடு ஒரு உயிரைப் பேணிக் காப்பது மிகக் கடினமானது. இந்தத் தம்பதியினரும் அவர்களின் குழந்தைகளும் காட்டும் கூட்டுப் பாசம், இணையத்தில் பரப்பப்படும் எந்தவொரு எதிர்மறைக் கருத்துக்களையும் விட சக்தி வாய்ந்தது. பிறரின் வலியைப் புரிந்துகொண்டு ஆதரவாகப் பேசவில்லையென்றாலும் பரவாயில்லை, அவர்களின் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் சிதைக்கும் சொற்களை வீசாமல் இருப்பதே நாம் அவர்களுக்குக் காட்டும் குறைந்தபட்ச மனிதநேயமாகும்.