மாமியார் மற்றும் மாமனாரின் மறைவுக்குப் பிறகு, அந்த அன்பான மைத்துனன் தன் தங்கை போன்ற மைத்துனியைத் தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். பெற்றோர் இல்லாத அனாதை என்ற உணர்வு அவளுக்குச் சிறிதும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்து, ஒரு தந்தையின் இடத்தில் நின்று அவளை அரவணைத்துப் பாதுகாத்தார்.
அவளுடைய எதிர்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, அவளுக்குச் சிறந்த கல்வியை வழங்கினார். மைத்துனனின் தியாகத்தையும் நம்பிக்கையையும் உணர்ந்த அந்தப் பெண்ணும் தீவிரமாகப் படித்து, நாட்டின் உயரிய சேவையான இராணுவத்தில் சேர்ந்தாள். ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாக அவர் விதைத்த நம்பிக்கை, அவளை இராணுவ வீராங்கனையாக உயர்த்தி அழகு பார்த்தது.
இன்று, திடீரென்று மறைந்த தன் தந்தையின் நினைவு மேலோங்க, அந்தப் பெண்ணால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. பெற்ற தந்தைக்கு நிகராக நின்று தன் வாழ்க்கையைச் செதுக்கிய மைத்துனனை ஓடிச் சென்று இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்துக் கதறி அழுதாள். “ஒரு மைத்துனன் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று அனைவரையும் நெகிழ வைக்கும் பாசத்தின் உன்னதக் காட்சியாக அது அமைந்தது.