தாயை இழந்த துயரம் ஆறாத வடுவாக அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் வெற்றிடத்தை உருவாக்கியிருந்தது. அந்தப் பெருந்துயர் அவளது உலகத்தையே இருளாக்கி, சொல்ல முடியாத வலியை அவளுக்குள் கொடுத்திருந்தது. அந்தச் சோகமான சூழலில், அவளது பாட்டி தனது முதுமையின் சோர்வையும் மீறி, நடுங்கும் கரங்களால் அவளை அரவணைத்து, மிகுந்த அன்போடு வளர்த்து வந்தார். அந்த அன்பு மட்டுமே அவளது வாழ்க்கையில் எஞ்சியிருந்த ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது.
இந்த அமைதியான மற்றும் வலி நிறைந்த பயணத்தில், எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு நல்ல மனிதன் அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு ஒளிக்கீற்றாகத் தோன்றினான். அவன் அவளுக்குத் தேவைப்பட்ட நேரத்திலெல்லாம் ஆதரவாக நின்றான்; எந்தக் கட்டாயமும் இல்லாத போதும், அவளது துயரைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், அவளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கவும் முன்வந்தான். அவனது வருகை, புயலுக்குப் பின் வரும் மென்மையான வெளிச்சத்தைப் போல அவளது வாழ்வின் இருளை விலக்கத் தொடங்கியது.
அவனது ஆதரவும், அன்பும், அக்கறையும் அவளது தனிமைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தன. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தனது இதயம் லேசாவதை அவள் உணர்ந்தாள். அவன் அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு துணையாகவும், நம்பிக்கையாகவும் இருப்பதன் மூலம், அவளது உலகத்தில் மீண்டும் ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கைப் பூ பூத்துள்ளது. அந்தத் துயரத்தின் நடுவே, அவனது அன்பான பிரசன்னம் அவளது மனதிற்கு ஒரு புதிய நிம்மதியை வழங்கியுள்ளது.