பசியின் கொடுமையை அனுபவித்த ஒருவரால் மட்டுமே, மற்றொருவரின் வயிற்று வலியை உணர முடியும். “பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும்” என்பார்கள்; அந்தப் பசியை ஆற்றும் போதுதான் ஒரு மனிதனின் உயரிய குணம் வெளிப்படுகிறது. தன்னால் பேச இயலாத, நன்றியைப் பார்வையால் மட்டுமே வெளிப்படுத்தத் தெரிந்த வாயில்லா ஜீவன்களுக்கு உணவளிப்பது என்பது அறத்தின் உச்சமாகும்.
மேலும் இது வெறும் உதவி மட்டுமல்ல, பிரபஞ்சத்தின் மீதான உண்மையான அன்பு. பிற உயிர்களின் பசி தீர்க்கும் இந்தப் பண்பே ஒருவரை சராசரி மனிதரிலிருந்து மேன்மையானவராக உயர்த்துகிறது. உண்மையான ஆண்மை என்பது வீரத்திலோ அல்லது அதிகாரத்திலோ இல்லை; அது ஒருவருடைய இரக்க குணத்திலும், ஈகைத் திறத்திலுமே அடங்கியுள்ளது.
Only a person who knows the value of hunger can feed others. Feeding the voiceless is true kindness, and a kind man is a real man. #kindness pic.twitter.com/SmVLoS5g4Y
— Aparajite (@amshilparaghu) March 20, 2026
“>
இந்நிலையில் சக உயிர்களின் துயரம் கண்டு உருகும் மனமும், அதைத் துடைக்க முன்வரும் கரங்களுமே ஒருவனை ‘நிஜமான மனிதனாக’ அடையாளப்படுத்துகின்றன. வாய் பேச முடியாத விலங்குகளுக்கும், வறியவர்களுக்கும் உணவளிக்கும் போது கிடைக்கும் அந்த மனநிறைவு வேறெந்தச் செல்வத்திலும் கிடைப்பதில்லை. எனவே, கருணை கொண்ட இதயமே உலகின் மிகப்பெரிய சொத்து; அத்தகைய இதயம் கொண்டவனே உண்மையான மனிதன்.