அமெரிக்கா நீண்டகாலமாகத் தன்னை ஒரு “உலக போலீஸ்” என்று நிலைநிறுத்திக் கொண்டாலும், சமீபத்திய சர்வதேச நிகழ்வுகள் அந்த அதிகார மகுடம் மெல்லச் சரிந்து வருவதையே காட்டுகின்றன. ஆப்கானிஸ்தானில் இருபது ஆண்டுகாலப் போருக்குப் பிறகு, தாலிபான்களிடமே ஆட்சியை ஒப்படைத்துவிட்டு அமெரிக்கப் படைகள் வெளியேறிய விதம் அதன் ராணுவப் பிம்பத்தில் ஒரு பெரும் விரிசலை ஏற்படுத்தியது. இது வெறும் ஒரு போரின் தோல்வி மட்டுமல்ல, ஒரு வல்லரசால் ஒரு சிறிய குழுவைக்கூட முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்ற உண்மையை உலகரங்கில் அப்பட்டமாக்கியது.
மத்திய கிழக்கு அரசியலில் ஈரானின் அசுர வளர்ச்சியும், அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடைகளைத் தகர்த்து அது காட்டும் உறுதியும் வாஷிங்டனுக்குப் பெரும் தலைவலியாக மாறியுள்ளது. லெபனான் முதல் ஏமன் வரை ஈரானின் ஆதரவு பெற்ற அமைப்புகள் அமெரிக்கத் திட்டங்களுக்கு முட்டுக்கட்டை போட்டு வருகின்றன. குறிப்பாக, உலக கச்சா எண்ணெய் போக்குவரத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் ஹார்முஸ் ஜலசந்தியில் ஈரான் கொண்டுவந்துள்ள மாற்றங்கள், அமெரிக்காவின் பிராந்திய ஆதிக்கத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட நேரடிச் சவாலாகும்.
பொருளாதார ரீதியாகப் பார்த்தால், அமெரிக்க டாலரின் ஆதிக்கம் (Petro-dollar) இன்று முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் ஆட்டம் கண்டுள்ளது. ஈரான் போன்ற நாடுகள் வர்த்தகத்தில் டாலருக்குப் பதில் சீனாவின் ‘யுவான்’ நாணயத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருப்பது அமெரிக்காவின் பொருளாதார முதுகெலும்பைத் தாக்குவதாக உள்ளது. சீனா மற்றும் ரஷ்யாவுடன் ஈரான் காட்டும் நெருக்கம், ஒரு புதிய உலக ஒழுங்கிற்கு (New World Order) வழிவகுத்துள்ளது. இதில் அமெரிக்கா ஒரு முடிவெடுக்கும் சக்தியாக இல்லாமல், தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.
மறுபுறம், அமெரிக்காவின் பலமாகத் திகழ்ந்த நேட்டோ (NATO) நாடுகளிடையே எழுந்துள்ள முரண்பாடுகள் அந்நாட்டைத் தனிமைப்படுத்தி வருகின்றன. உக்ரைன் மற்றும் இஸ்ரேல் விவகாரங்களில் பல ஐரோப்பிய நாடுகள் அமெரிக்காவின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து விலகி நிற்கின்றன. தங்கள் நாட்டுப் பொருளாதாரத்தைப் பலிகொடுத்து அமெரிக்காவின் நலனுக்காகச் செயல்பட இனி தயாரில்லை என்ற நேச நாடுகளின் முடிவு, “ஒற்றை வல்லரசு” என்ற காலம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதை உறுதிப்படுத்துகிறது. அதிகார மையங்கள் பல இடங்களுக்குப் பரவத் தொடங்கியுள்ள இந்தச் சூழல், சர்வதேச அரசியலில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியுள்ளது.