உத்தரபிரதேச மாநிலம் ஸ்ரவஸ்தியில் பரசுராம் யாதவ் என்பவரின் வீடு இடிக்கப்பட்ட சம்பவம், நாட்டின் நீதித்துறைக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் இடையிலான மோதலை மீண்டும் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. உச்ச நீதிமன்றம் “புல்டோசர் நீதி” என்பது சட்டவிரோதமானது என்றும், முறையான சட்ட நடைமுறைகளைப் பின்பற்றாமல் ஒருவரின் வாழ்விடத்தை அழிப்பது அடிப்படை உரிமை மீறல் என்றும் பலமுறை எச்சரித்துள்ளது.
மேலும் தங்குமிடம் என்பது ஒரு குடிமகனின் அடிப்படை உரிமை என அரசியலமைப்பு சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால், ஒரு குடும்பத்தின் தலைவன் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளானாலே அல்லது ஆக்கிரமிப்பு என்ற பெயரிலோ, ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தின் கூரையைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, குழந்தைகளை நடுத்தெருவில் அழவிடுவது எந்தவொரு நாகரீக சமூகத்திற்கும் அழகல்ல.
उत्तर प्रदेश के श्रावस्ती में “परशुराम यादव” नामक एक गरीब व्यक्ति के घर पर सरकार ने बुलडोजर चलवा दिया, उनके छोटे-छोटे बच्चे सड़क पर रो रहे हैं 💔
सुप्रीम कोर्ट के आदेश के बावजूद यह बुलडोजर की नीति कहां तक ठीक है..??@UNHumanRights @India_NHRC pic.twitter.com/dopR3WabHk
— Priyanshu Kumar (@priyanshu__63) March 17, 2026
“>
இதனால் நிர்வாக ரீதியாக இத்தகைய நடவடிக்கைகள் விரைவான தீர்வாகத் தோன்றினாலும், இது சட்டத்தின் ஆட்சியை பலவீனப்படுத்துகிறது. நீதிமன்ற விசாரணையின்றி ஒரு அதிகாரியே நீதிபதியாக மாறி தண்டனை வழங்குவது ஜனநாயகத்திற்கு எதிரானது. குறிப்பாக, வசதியற்ற நிலையில் இருக்கும் எளிய மக்கள் இத்தகைய நடவடிக்கைகளால் நிர்க்கதியாக்கப்படும்போது, அது சமூக நீதிக்கே சவாலாக அமைகிறது.
இந்நிலையில் அரசின் கொள்கைகள் ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும், அது மனிதாபிமானத்துடனும், உச்ச நீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதல்களை மதிக்கும் வகையிலும் இருக்க வேண்டும். வீடிழந்த குழந்தைகளின் அழுகுரல், சட்டத்தின் ஓட்டைகளை விட வலிமையான கேள்விகளை நம் முன் வைக்கிறது.