தமிழகத் தேர்தல் களம் இன்று கொள்கை ரீதியான விவாதங்களை விட, ‘யார் அதிக இலவசங்களை அள்ளித் தருவார்கள்’ என்ற ஏலச் சந்தையாக மாறியிருப்பது மிகுந்த வருத்தத்திற்குரியது. சமூக நலன் என்ற போர்வையில் முன்னெடுக்கப்படும் இந்த இலவசத் திட்டங்கள், உண்மையில் மக்களை சுயசார்பற்றவர்களாகவும், அரசு உதவியை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் அடிமைகளாகவும் மாற்றிவிடுகின்றன. ஆயிரத்தில் தொடங்கி, இரண்டாயிரம் எனத் தொகையை உயர்த்தி அறிவிக்கும் அரசியல் கட்சிகளின் அணுகுமுறை, ஆக்கப்பூர்வமான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு அல்லது வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதை விட, தற்காலிக வாக்கு வங்கி அரசியலையே முன்னிறுத்துகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது.
சீமான் குறிப்பிட்டது போல, இது ஒரு ஏலத்தை விட மோசமான அரசியல் வியாபாரமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ‘பிம்பிலிக்கா பிளாப்பி’ என்பது போன்ற மேடை விமர்சனங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவர் எழுப்பும் அடிப்படை கேள்வி மிக முக்கியமானது: மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தும் கல்வி, ஆரோக்கியம் மற்றும் நிலையான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதை விட, ஏன் இலவசங்கள் மட்டுமே பிரதானப்படுத்தப்படுகின்றன? ஒரு சமூகம் தன் உழைப்பால் முன்னேறுவதை ஊக்குவிக்காமல், தர்மத்தின் அடிப்படையில் வாழ்வாதாரத்தை அமைத்துத் தருவது, மாநிலத்தின் நீண்டகாலப் பொருளாதாரச் சீரழிவிற்கே வழிவகுக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
இறுதியாக, இலவசங்கள் ஒருபோதும் நிரந்தரத் தீர்வாகாது. மாறாக, ஒவ்வொரு குடிமகனும் தன் சொந்த முயற்சியால் கண்ணியமாக வாழும் சூழலை உருவாக்குவதுதான் ஒரு அரசாங்கத்தின் உண்மையான வெற்றி. இலவசங்களை நம்பி வாக்குகளைப் பதிவு செய்யும் நிலை மாறி, கொள்கை சார்ந்த மாற்றங்களை முன்வைக்கும் கட்சிகளை மக்கள் அடையாளம் காண வேண்டும். நாடு திருந்த வேண்டும் எனில், இலவசப் பொருட்களையும், பணத்தையும் தேடும் மனநிலையைக் கடந்து, தரமான கல்வி, தொழில் வளர்ச்சி மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைத் தாரக மந்திரமாகக் கொள்ளும் அரசியல் கலாச்சாரம் தழைக்க வேண்டும்.